Mijn bevallingsverhaal: die geplande keizersnede is me goed ‘bevallen’!

Morgen precies 9 maanden geleden werd Ella uit mijn buik gehaald. Wow, wat een mijlpaal! In al die tijd heb ik echter geen bevallingsverhaal gedeeld op mijn eigen blog. Wel schreef ik mijn verhaal op voor WIJ en deelde ik een stukje met Claire’s Mission, maar deze bijzondere mijlpaal vind ik toch een mooie gelegenheid om mijn bevallingsverhaal ook hier nog eens uit de doeken te doen. Juist omdat ik weet dat zoveel vrouwen vrezen voor een keizersnede, vind ik dat mijn verhaal gelezen moet worden. Tegenover al die horrorverhalen mag immers ook wel eens een positief bevallingsverhaal staan: mijn geplande keizersnede is me uitstekend ‘bevallen’!

bevallingsverhaal

Geplande keizersnede

Laat ik even vooropstellen dat ik het liefste natuurlijk wilde bevallen en als het ons ooit gegund wordt een tweede kindje op de wereld te zetten, hoop ik dat alsnog mee te mogen maken. Toch voelde een keizersnede in dit geval als de juiste keuze en hoewel ik natuurlijk nooit zal weten hoe het was gegaan als we hier niet voor hadden gekozen, ben ik nog steeds blij dat we deze keuze gemaakt hebben. Het alternatief was een stuitbevalling, want ons meisje kon met geen mogelijkheid naar hoofdligging draaien. In de wetenschap dat ze met haar hoofdje redelijk klem zat in mijn hartvormige baarmoeder en met de gedachte dat we al zoveel zorgen hadden gehad om haar kleine hoofdje, twijfelde ik om die poging te wagen.

Je zou kunnen denken dat een stuitbevalling juist gemakkelijker is met zo’n klein hoofdje, maar ik maakte me vooral druk om haar kwetsbaarheid. Wat als ze halverwege vast zou komen te zitten en zuurstoftekort op zou lopen? Wat als haar hoofdje zou blijven steken omdat het zo in de verdrukking zat bovenin mijn buik? Toen ik de gynaecoloog tijdens de operatie oerkreten hoorde slaan om Ella uit mijn buik te halen en ze zich daarvoor verontschuldigde met de woorden ‘ik moest flink duwen om haar hoofdje eruit te krijgen’, wist ik dat we de juiste keuze hadden gemaakt. Had ik het zelf geprobeerd, dan waren we hoogstwaarschijnlijk na een hoop stress alsnog met spoed naar de operatiekamer gereden. Nu verliep deze keizersnede heel ontspannen, was ik optimaal voorbereid en had iedereen overal voldoende tijd voor. Mede daardoor is die keizersnede mij zeer goed bevallen!

bevallingsverhaal

Voorbereidingen

De voorbereidingen voor de keizersnede begonnen immers al bijna twee weken eerder met de preoperatieve screening. Online vulde ik een lange vragenlijst in en een paar dagen later had ik een afspraak bij zowel de anesthesist als de apotheker. De anesthesist stelde een aantal vragen en deed een paar testjes en bij de apotheker kreeg ik uitleg over de medicijnen die ik tijdens en na de operatie toegediend kreeg. Toen ik eenmaal was ‘goedgekeurd’, kregen we dé datum te horen: 18 juni 2019!

Uiteraard wisten we toen nog niet of ze daadwerkelijk op die dag geboren zou worden, want ze kon zichzelf nog altijd eerder melden. Wat we in dat geval zouden doen hadden we ook besloten: dan zou ik op dat moment beslissen of ik een stuitbevalling aandurfde of toch voor een keizersnede zou kiezen. Ik ben zo iemand die pas op het moment suprême kan inzien wat ze echt wil, dus ik ging ervan uit dat ik dan wel zou voelen wat de juiste keuze zou zijn. Tevens geloof ik erin dat sommige dingen nou eenmaal zo moeten zijn, dus zeker aangezien de afwijkende vorm van mijn baarmoeder een verhoogde kans gaf op vroeggeboorte zag ik het als een teken dat Ella daadwerkelijk tot 18 juni bleef zitten. Dit was voor haar nu eenmaal de meest veilige optie!

bevallingsverhaal

Mijn bevallingsverhaal

De avond voor de operatie stopte ik met eten en water drinken mocht ik tot twee uur voordat we ons moesten melden. Rond 12 uur vertrokken we; heel apart om zo op je gemak de deur achter je dicht te trekken, wetende dat je samen met je dochter weer terugkomt! Eerst maakten we een rondje priklab en toen mochten we ons melden op de kraamafdeling. Volle bak daar! Er moest gezocht worden naar een bed voor mij en bij gebrek aan ruimte op de afdeling werd ik naar de verloskamers gebracht. Daar werd ik nog een laatste keer aan de CTG gelegd en luisterden we naar de hartslag van ons dochtertje dat haar laatste momenten in mijn buik doorbracht. Na een uur mocht ik voor het laatst zelf naar het toilet, alvorens we naar de operatiekamer werden gereden! Wát een absurd idee dat we wisten dat we binnen nu en een uur ons dochtertje vast zouden houden…

bevallingsverhaal

Dubbele ruggenprik

Eenmaal op de operatiekamer werd de ruggenprik gezet, waarna ik lichte tintelingen in mijn benen voelde. De anesthesist raakte me op diverse plekken aan en vroeg wat ik daarvan meekreeg. Alles?! ‘Kun je je benen bewegen?’ ‘Ja, hoor!’ zei ik, terwijl ik enthousiast mijn been optilde. De tafel werd schuin gedraaid en nog meer schuin gedraaid, de anesthesist bleef maar testjes doen en ik bleef alles voelen. Nu begon ik ‘m toch wel te knijpen, hoor.. Onder narcose gaan en pas wakker worden als mijn kind haar eerste momenten op de wereld al achter de rug had, leek me vreselijk. Ik wilde haar zelf geboren zien worden! Gelukkig was de anesthesist het daarmee eens en had hij een paardenmiddel achter de hand. Hop, nog een ruggenprik erin en dit voelde direct anders! Mijn onderlijf werd warm, doof en stil. Wát een opluchting!

Met enige vertraging kon de operatie nu dan toch beginnen. Manlief zat naast mijn hoofd en stiekem keken we beiden een beetje om het hoekje om te zien waar ze mee bezig waren. Voordat we er erg in hadden kregen we voor de tweede keer de vraag of we ons dochtertje geboren wilden zien worden. ‘JA!’ Oeps, dan moest het doek snel omlaag, want ze waren al bijna zover. Het doek verdween en precies op dat moment zag ik een heel klein mensje de lucht in getild worden!

Ze is er!

De tranen sprongen in mijn ogen: ZE IS ER! Zo lang heb ik van dit moment gedroomd, het moment waarop ik mama werd. En nu was het gewoon écht daar! Ze huilde meteen en ik wist dat dat een goed teken was. De verpleegkundige die ons al de hele middag begeleidde nam haar over van de gynaecoloog en maakte haar voorzichtig schoon. Papa mocht een laatste stukje navelstreng afknippen en haar eerste kleine luiertje omdoen. Vol trots gaven we in koor voor het allereerst antwoord op de vraag hoe ons dochtertje heet: Ella!

Binnen een paar minuten kwamen papa, Ella en de verpleegkundige weer naar mij toe. Ik had vanaf een paar meter afstand alles kunnen zien, maar nu zag ik mijn meisje pas echt van dichtbij. Ze werd op mijn borst gelegd en ik streelde haar gezichtje. Wat is ze mooi!

Knuffelen en drinken

Ergens in de verte hoorde ik dat er een foto werd gemaakt van mijn baarmoeder en natuurlijk wist ik dat de gynaecoloog mijn buik aan het hechten was, maar ik kreeg er niets meer van mee. Mijn meisje lag in mijn armen en dat was alles dat telde! Na ongeveer een kwartiertje knuffelen werden we heel eventjes gescheiden om naar de uitslaapkamer te rijden, waar Ella gewogen en gemeten werd. Daarna was het tijd om voor de allereerste keer te drinken!

Ella bleek een natuurtalent en hapte direct gretig toe. Het voelde voor mij totaal niet vreemd, meer alsof ik dit al jaren deed! Weer zo’n moment waar ik altijd al van had gedroomd: mijn eigen kind voeden met mijn eigen lijf. Het lukte!

bevallingsverhaal

Enorme opluchting

Toen ik mijn benen eenmaal weer kon bewegen verhuisden we naar de kraamafdeling, waar het dus zo druk was dat ik het laatste vrije bed innam. Helaas geen ruimte voor manlief om bij ons te blijven slapen, maar uiteraard lag Ella wel naast en vooral bovenop mij. Ella deed het werkelijk fantastisch en ik vond de pijn na de operatie ontzettend meevallen. Ik was wel behoorlijk misselijk van de twee ruggenprikken en spuugde het soepje dat ik kreeg zo over manlief heen. Maar goed dat ik ook voor hem een extra shirt in de vluchttas had gestopt 😉 Ik wist ook nog uit te brengen dat dat wel heel erg opluchtte!

Verder had ik wel wat naweeën en de pijn die ik voelde toen ik voor het eerst uit bed mocht kan ik niet eens beschrijven, maar daarna namen de ‘klachten’ in rap tempo af! Op dinsdagmiddag om 15:16 uur is Ella geboren en op donderdagochtend rond 11 uur rolde manlief ons het ziekenhuis uit. Binnen 48 uur, wat voelde ik me gezegend!

Kleine kwaaltjes

Eenmaal thuis kreeg ik weer last van misselijkheid en ik had veel pijn bij het plassen, dus ik werd getest op blaasontsteking. De test wees niets uit, maar de gynaecoloog wilde me toch aan de antibiotica zetten omdat de kans dat ik een blaasontsteking zou krijgen wel heel erg groot was. De pijnstillers bouwde ik zelf zo snel mogelijk af en ook die vieze drankjes die mijn stoelgang zouden moeten stimuleren maakte ik niet op. Achteraf heb ik daar misschien wel spijt van, want na een paar weken kreeg ik last van aambeien. TMI? Sorry, maar nu heb je wel het héle bevallingsverhaal 😉

Op dag 8 liepen we ons eerste rondje buiten en daarna ging het herstel alleen maar sneller. Inmiddels merk ik vrijwel niets meer van de operatie: de plek rond het litteken is gevoelloos bij aanraking en juist gevoelig bij druk, wanneer Ella er bijvoorbeeld met haar voetjes op gaat staan. Dat is alles!

Positief bevallingsverhaal

Ik besef dat ik echt in m’n handjes mag knijpen met zo’n bevalling. In het begin had ik wel moeite met het woord ‘bevalling’ en de term ‘een kind op de wereld zetten’, omdat ik het niet zelf heb gedaan. Ergens voelt het dan toch een beetje als falen of alsof ik een wezenlijk aspect van het moeder-zijn heb gemist. Wanneer ik andere moeders hoor praten over weeën, voel ik me buitengesloten. Maar ook een keizersnede is een bevalling en het is zeker niet de gemakkelijkste weg! Langzaam maar zeker kan ik dat steeds beter accepteren. Ella is gezond ter wereld gekomen en dat is het enige dat telt!

Ik hoop vurig ooit een natuurlijke bevalling te mogen ervaren, maar mocht ik nog een keizersnede moeten ondergaan, dan zie ik daar nu ook niet meer tegenop. Deze geplande keizersnede is me immers uitstekend ‘bevallen’!

Natuurlijk ben ik heel benieuwd: als jij moeder bent, wat is jouw bevallingsverhaal?

Volg:
Share:

2 Reacties

  1. Petra
    17/03/2020 / 14:10

    Ik ben zo iemand met een hel van een keizersnede verhaal. En dik een halfjaar later ben ik nog thuis en een stofzuiger of dweil hoef ik niet te gebruiken als ik niet drie dagen plat wil.
    Wist je dat je zowel ongevoelig voor de spinale ruggenprik, morfine en dormicum in je infuus kunt zijn?
    En dat je lijf oplosbare hechtingen uit kan spugen?

    Nooit van mijn leven loop ik nog een keer het risico op een keizersnede.

    • Giulia Califano
      Auteur
      17/03/2020 / 16:07

      Hè bah, dat zijn dus de typische horrorverhalen! Wat heftig… Hopelijk voor jou komt er over niet al te lange tijd een einde aan die nachtmerrie en ik begrijp helemaal dat jij er niet op zit te wachten dit nog eens mee te maken!

Geef een reactie

DutchEnglishItalian