https://www.googletagmanager.com/gtag/js?id=UA-108799751-1

Moe, moeder, moest

Ik ben moe, want ik ben moeder en ik moest zoveel. Zo werkt die overtreffende trap, toch? Geintje, natuurlijk! Al zou het wel toepasselijk zijn. Ik ben immers vast niet de enige moeder die soms méér dan moe is. Waarom praten we er dan nauwelijks over? Waarom voel ik me schuldig als ik toegeef dat ik soms even een potje zit te janken omdat ik op dat moment niets anders wil dan slapen?

moeder

Alles tegelijkertijd

Onlangs postte ik een story op Instagram waarin ik vertelde dat ik even helemaal op was. Ella slaapt sinds een maand ongeveer de helft van de nachten door tot 5 uur, hoogstens half 6. De 9 maanden daarvoor sliep ik hoogstens 3 uur aan één stuk en was ik dolblij als ik 7 uur slaap bij elkaar had gesprokkeld. Sinds een paar weken slaap ik dus wel af en toe 7 uur achter elkaar, maar tijdens zeker de helft van de nachten meldt ze zich toch nog minimaal één keer voor een voeding of om een uur onverklaarbaar te spoken.

Moeder in crisistijd

Zo ook de nacht van vrijdag op zaterdag. Op vrijdagavond durfde ik eindelijk weer eens even flink door te werken en kroop ik om 22 uur mijn bed in. Voor mijn doen tegenwoordig al vrij laat! Niet lang daarna begon Ella te spoken en pas ruim na middernacht kon ik mijn ogen sluiten. Om vervolgens om 5.30 uur weer naast mijn bed te staan: Ella wilde drinken en vond het tijd om op te staan. Gelukkig was het weekend en zou papa me vandaag wat kunnen ontlasten. Helaas, pindakaas! Die ging er in de loop van de ochtend weer met de brandweer vandoor. Nu red ik me natuurlijk prima alleen met Ella, maar langdurig slaapgebrek doet soms rare dingen met je. Dus toen ik van een vaste opdrachtgever waarvoor ik maandelijks aardig wat teksten schrijf een mailtje ontving dat ook zij wegens de crisis voorlopig geen werk voor me hebben, knapte er iets. Ik was zó intens moe dat ik even niets anders meer wilde dan huilen en slapen. Enige ‘probleem’? Ella. Die vond het overigens vrij hilarisch dat mama in huilen uitbarstte. Daar kon ik dan weer om lachen. Heerlijk kind 😉

moeder

Dat kan dus écht niet

Normaal gesproken deel ik over dit soort situaties zelden iets op social media, maar ik besloot het nu wel weer eens te doen. Ik twijfelde nog een aantal keren, paste mijn tekst wel zes keer aan en plaatste de story toen toch. Met direct erachteraan weer een vrolijkere update. Want laten merken dat je er eventjes doorheen zit, dat kan dus écht niet!

Waarom niet? Dat stoort me. Waarom zou je niet gewoon even moe, verdrietig en gefrustreerd mogen zijn? Zonder direct zielig gevonden te worden, een schuldgevoel aangepraat te krijgen of als aansteller bestempeld te worden? Van één moeder ontving ik een berichtje waarin ze me vertelde dat ze het fijn vond als moeders ook deze momenten in beeld brengen. Zodat andere (aanstaande) moeders zien dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is. Dit hoort er ook bij!

En dat is oké. Niets in het leven is al-tijd leuk. Elke dag mét Ella is leuker dan elke dag zonder Ella was. Sinds Ella er is weet ik pas hoe het voelt als je hart lijkt te ontploffen. Sinds Ella er is weet ik echter ook pas hoe moe ik kan zijn. Hoe waardevol tijd voor mezelf is. En wat voor een taboe er op rust om dat toe te geven …

Jij wilde toch moeder worden?

Je hebt er toch immers zelf voor gekozen? Jij wilde toch moeder worden? Jouw grootste droom is toch uitgekomen? Je hebt tenminste een kind. Oh, en het kan altijd erger, hoor!

Ja, ja, ja, klopt en dat realiseer ik me heel goed. Maar dat betekent toch niet dat het niet af en toe zwaar kan zijn? Dat het soms helpt om even je hart te luchten? Om te zien, lezen of horen dat je niet de enige bent?

Goedbedoelde reacties

Toch krijg ik als ik zoiets post meestal drie soorten reacties die me de kriebels geven. Voel je vooral niet schuldig als je je aangesproken voelt, want ik weet dat je het goed bedoelt! Maar ik deel zo’n situatie niet omdat ik hulp aangeboden wil krijgen of wil horen dat het wel goed komt. Als ik je hulp kan gebruiken zal ik er zeker om vragen, maar mijn kind om 5 uur ’s ochtends borstvoeding geven moet ik toch echt zelf doen. En natúúrlijk weet ik dat het goed komt! Sterker zelfs: het is al goed. Er is niets aan de hand. No drama!

Dit soort reacties houden me tegen om de realiteit te delen. Er is niets aan de hand! Ik ben gewoon een moeder, die net als andere moeders soms méér dan moe(der) is. Ik vind het echt heel lief dat je me een hart onder de riem wilt steken, maar daardoor voel ik me ‘zielig’. Natuurlijk vind ik mezelf soms best zielig 😉 Maar nee, dat ben ik echt niet! Ik ben dolgelukkig, stapelverliefd en moe. Ja, dat kan zeker allemaal tegelijk! Net zoals een potje janken: van vermoeidheid, omdat ik 24/7 voor het allerleukste kind van de hele wereld mag zorgen.

Het kan altijd erger

Weet je wie pas zielig zijn? Mensen die het zwaarder hebben dan ik. Reacties in die trant behoren tot de derde categorie reacties die me de kriebels geven. Nee, ik zou echt niet in de schoenen willen staan van iemand die ongewenst kinderloos is! Of van iemand wiens kindje ziek is of van iemand die zelfs een kind heeft verloren. Maar moet ik me dan altijd schuldig voelen naar hen toe? Ik realiseer me maar al te goed dat er mensen zijn die het zwaarder hebben dan ik. Maar dat hele vergelijkingsspelletje, dat heeft geen zin. Het is niet relevant en het helpt niet. Alsof mijn lijf opeens 30 uur slaap heeft ingehaald als ik besef: maar ik heb tenminste een kind! Alsof mijn wasmanden op magische wijze leeg raken wanneer ik me realiseer: mijn kind is tenminste gezond!

Tranen van geluk

Natuurlijk voel ik me enorm gezegend met een gezonde dochter en ik zou echt met niets of niemand willen ruilen. Maar mijn vermoeidheid wordt er niet minder op. Als manlief dan weer urenlang weg is om andere mensen te helpen en ik voor de zoveelste keer in korte tijd een mailtje met slecht nieuws krijg, dan wil ik heel eventjes alleen maar huilen en slapen. En echt, het zijn tranen van geluk! Ze zijn er maar heel even en ze mogen er zijn. Bij mij, bij jou, bij iedereen.

Er zijn vast echt van die moeders bij wie alles van een leien dakje gaat. Wiens kinderen perfect doorslapen, braaf spelen en netjes eten. Lucky you! Mijn man noemt ze saai, dat soort kinderen. Dat bedoelt hij natuurlijk niet beledigend, maar ik snap hem wel. Ella blijft ons elke dag én nacht verrassen en hoe vermoeiend dat ook is, het daagt ons ook uit. Ze houdt ons scherp, stimuleert onze creativiteit en laat ons vooral heel veel lachen!

Eerlijk? Ik denk dat er veel meer moeders zijn zoals ik. Die af en toe niets liever willen dan alleen maar slapen. Die in huilen uitbarsten als de laatste druppel de emmer doet overlopen of zo nu en dan een traantje laten omdat het moederschap toch ook best wel zwaar kan zijn.

Moe, moeder, moest

Je bent immers verantwoordelijk voor een ander mensje, maar om goed voor hem of haar te zorgen moet je ook goed voor jezelf zorgen. Dat moet natuurlijk allemaal tussen de bedrijven door, want je moet ook werken en het huis op orde houden. Elke dag gezond eten op tafel, schone kleren aan en dat allemaal met een glimlach. Zo ziet het er tenminste op social media uit. Dus wat als dat jou niet lukt? Dan snap ik best dat het voelt alsof je de enige bent. Zo voel ik me soms tenminste wel heel even.

Maar dan realiseer ik me dat ik er zelf net zo hard aan meedoe. Aan alleen die leuke momenten delen. Want dát zijn de momenten die je wilt onthouden. Dat zijn de momenten die in de meerderheid zijn en die al die mindere momenten overschaduwen. Dat zijn de momenten die het het allemaal waard maken.

Als Ella later zelf moeder wil worden, hoop ik dat ze mij als voorbeeld kan zien. Ik hoop dat ze door haar eigen albums bladert en ziet dat we niet perfect, maar wel gelukkig waren. Dat ze beseft dat zij het mooiste, maar ook het meest vermoeiende is dat ons ooit is overkomen. En dat als zij een traantje wegpinkt wanneer het haar allemaal eventjes te veel wordt, ze zich niet schuldig voelt. Want ook de meest gelukkige mama op aarde is wel eens ‘moe, moeder, moest’.

Volg:
Delen:

Geef een reactie