https://www.googletagmanager.com/gtag/js?id=UA-108799751-1

Ik had al zo’n voorgevoel dat ik een miskraam zou krijgen

voorgevoel

Het leek haast te mooi om waar te zijn. Met die woorden eindigde ik mijn eerste blog over onze missed abortion vorig jaar. Helaas was het dat ook: te mooi om waar te zijn. Dat wisten we de eerste weken natuurlijk nog niet. We waren blij, verrast en natuurlijk ook zenuwachtig voor de eerste echo. Ik had weer last van de bekende kwaaltjes en we troffen al een aantal voorbereidingen. Tot zover geen vuiltje aan de lucht! Of klopte mijn onbestemde voorgevoel?

Zwangerschapskwaaltjes

Vrij snel na die positieve test kwamen de kwaaltjes. Net als tijdens mijn eerste zwangerschap was ik vrijwel de hele dag door misselijk. Niet zo misselijk dat ik niet kon eten, maar ik had wel continu zo’n weeïg gevoel in mijn lijf. Regelmatig kleine porties eten hielp enigszins, om in ieder geval niet te hoeven spugen en voldoende te kunnen functioneren. Wederom had ik vooral trek in zoet, vooral in waterijs en in sinaasappelsap. Terwijl ik normaal echt een fan van hartig ben! Net zoals ik normaal zelden boterhammen eet, maar als ik zwanger ben het brood er hier in huis twee keer zo snel doorheen gaat.

Ik was sneller moe dan tijdens mijn eerste zwangerschap, maar toen had ik ook nog geen nachtbrakende dreumes in huis 😉 Er verschenen puistjes op mijn gezicht, ik kon vanaf week 5 al niet meer comfortabel op mijn buik slapen en op dat moment begon ook de bekkenpijn al. Het enige symptoom dat ik niet herkende uit mijn eerste zwangerschap, voor zover ik me kon herinneren althans, was het boeren. Ik moest enorm veel boeren! De lucht kwam echt uit mijn tenen. Maar ook uit mijn buik, die zo opgezet was dat ik ’s avonds minstens 20 weken zwanger leek. Dat herkende ik dan weer wél uit mijn eerste zwangerschap, toen ik ook tijdens het eerste trimester al een voorproefje kreeg van hoe mijn buik er maanden later uit zou zijn.

Stoppen met borstvoeding

Ten slotte gaf ik Ella destijds nog borstvoeding, één keer per dag. Het aanhappen werd iets gevoeliger, maar als ze eenmaal dronk had ik nergens meer last van. Geen reden om te stoppen dus! Hoewel Ella na een tijdje wel steeds korter ging drinken. Het werd meer een gevalletje: aanhappen, slikken, door naar de andere kant, aanhappen, slikken en klaar. Toen we op 16 oktober te horen kregen dat haar broertje of zusje niet meer leefde, besloot ik dan ook twee dagen later te stoppen met voeden. Ella was die dag precies 16 maanden oud en op dat moment dichter bij haar broertje of zusje dan ze ooit zou zijn. Na maandenlang twijfelen over het moment waarop ik zou stoppen met voeden, wist ik het nu opeens zeker. Tot op heden ben ik heel blij met die beslissing!

Overigens zou ik Ella momenteel volgens mij nog steeds kunnen voeden. We zijn inmiddels bijna 3 maanden verder, maar als ik ’s ochtends zonder beha in m’n badjas naar beneden ga, ren ik binnen een half uur weer naar boven omdat m’n buik onder de melk zit. En dan te bedenken dat mensen zich tijdens mijn eerste zwangerschap afvroegen of ik als veganist wel borstvoeding zou kunnen geven!

voorgevoel

Compleet gezin

Iets wat ik heel bijzonder vond, was mijn sterke intuïtie aan het begin van deze zwangerschap. Direct toen ik wist dat ik zwanger was, voelde ik dat we compleet waren. De twijfel over of we twee of drie kindjes zouden willen, leek in één klap voorbij. Zo apart! En nu? Als we nu nog een gezond kindje op de wereld mogen zetten, hebben we het allebei. Twee kindjes in onze armen en drie in ons hart. Dat is toch ontzettend bijzonder! Ik hoop dat het zo mag ‘eindigen’.

Daarnaast had ik ook een heel sterk voorgevoel dat er een jongetje in mijn buik groeide. Een trui die Ella had gekregen, maar die ik zelf alleen een jongen aan zou trekken, haalde ik uit de stapel kleren die ik wilde verkopen en legde ik apart. Het topic jongensnamen vond ik opeens ook ontzettend belangrijk. We moesten en zouden nu een jongensnaam hebben! Terwijl ik me daar tijdens mijn eerste zwangerschap nauwelijks druk om heb gemaakt – toen was ik al tevreden zodra we onze meisjesnaam hadden, ook al wisten we toen ook nog niet of we een zoon of een dochter zouden krijgen.

zwangerschapstest

Onbestemd voorgevoel

Na een paar weken zwakte dit sterkte voorgevoel echter af. Alsof ik toen al wist dat die jongen, of in ieder geval deze jongen, er niet ging komen. Ik werd onzeker en bang, veel banger dan ik tijdens het eerste trimester van mijn eerste zwangerschap was geweest. Ik raadpleegde Google en ontdekte dat veel vrouwen dit ervaren tijdens hun tweede zwangerschap. Net als vele anderen besefte ik meer dan tijdens mijn eerste zwangerschap wat er allemaal mis kon gaan én kon ik haast niet geloven dat het ons een tweede keer gegund zou zijn. Helemaal niet zo gek dus, die onzekerheid!

Toch wist ik na de eerste echo diep van binnen al dat het mis was. Die eerste echo kregen we op 2 oktober al. Erg vroeg, omdat ik volgens mijn eigen berekeningen op dat moment nog geen 7 weken zwanger zou zijn. De verloskundige wilde echter toch uitgaan van mijn vorige menstruatie en rekende dus op bijna 9 weken zwangerschap. Destijds dacht ik: prima, kan ik mijn kindje eerder zien! Nu zou ik liever niet meer zo’n vroege echo hebben. Er is nog nauwelijks iets te zien, dus valt er ook weinig te zeggen over de vitaliteit van de zwangerschap. We werden naar huis gestuurd met de boodschap: het is gewoon nog te vroeg, maar we gaan er vanuit dat we over twee weken een prachtige echo kunnen maken!

Klopt mijn voorgevoel?

In principe goed nieuws, dus besloten we wel al onze ouders en beste vrienden in te lichten. Toch deed ik dat met gemengde gevoelens. Mijn onzekerheid werd bevestigd door die eerste echo. Waar mijn man het nieuws enthousiast bracht, voegde ik er een ‘maar’ aan toe. Natuurlijk hoopte ik op goed nieuws en ik telde de dagen af naar de volgende echo, maar diep van binnen was ik vooral bang voor wat er zou komen …

voorgevoel
Volg:
Delen:

Geef een reactie