https://www.googletagmanager.com/gtag/js?id=UA-108799751-1

Wat voel je bij een missed abortion?

missed abortion

Zoals je in de eerste en tweede blog over mijn missed abortion hebt kunnen lezen, had ik al gauw een onheilspellend gevoel over deze zwangerschap. De eerste echo stelde me helemaal niet gerust en 10 dagen later wist ik het vrijwel zeker: dit ging mis. Maar wat merk je ervan, als dat hele kleine vruchtje in je buik stopt met groeien? Oftewel: wat voel je bij een missed abortion?

Kramp, héle heftige kramp

Twee weken na die eerste onzekere echo zouden we een nieuwe echo krijgen. De verloskundige verwachtte dan een prachtig klein kindje met een kloppend hartje te zien, maar ik was er niet meer zo zeker van. Maandagmiddag 12 oktober wist ik het vrijwel zeker. Vanuit het niets kreeg ik kramp. Eerst een beetje, maar binnen een paar minuten heel veel. Zo erg dat ik kruipend de trap op moest om een kruik te halen en vervolgens een dik half uur zo stil mogelijk op de bank bleef liggen.

Na ruim een half uur ebde de pijn weg en een uur nadat de krampaanval startte liep ik rustig naar de supermarkt. Mijn onderbuik voelde nog wat beurs, maar ik bloedde niet en de hevige pijn was over, dus in principe leek er niets aan de hand. Toch zat het me niet lekker en voor de zekerheid belde ik de verloskundigenpraktijk. De verloskundigen waren allemaal bezig, maar ik zou later teruggebeld worden. Pas toen we Ella naar bed brachten, kreeg ik een telefoontje. De verloskundige begreep mijn twijfel en gaf aan dat ik langs mocht komen voor een extra echo zodat ze me gerust kon stellen. Snel legde ik Ella in bed, regelde dat manlief thuis kon blijven en haastte me op de fiets naar de verloskundigenpraktijk. Ja, op de fiets. Die keuze maakte ik heel bewust: stel dat ik slecht nieuws zou krijgen, dan wist ik niet of ik in staat was om mezelf veilig terug te rijden. Ik ben immers al zo’n held op sokken in de auto 😉 Kun je nagaan hoe sterk ik er toen al mee bezig was…

Is dit hoe een missed abortion voelt?

De verloskundige was enorm meelevend, maar gaf eerlijk toe dat ze me niet de geruststelling kon geven die ze me hoopte te geven. Het kindje was in die 10 dagen sinds de eerste echo ook precies 10 dagen gegroeid, maar bleef te klein voor mijn termijn. We zagen een hartje kloppen, maar traag. Dus óf ik was nog minder ver in mijn zwangerschap dan ik dacht en het hartje was net begonnen met kloppen, of het hartje was aan het uitdoven. Ze vreesde voor het laatste en dat deed ik ook.

We zouden 4 dagen afwachten en aan het eind van de week terugkomen voor een nieuwe echo, want ze wilde me op deze manier ook niet het weekend in laten gaan. Op die echo zou het kindje duidelijk gegroeid moeten zijn en zouden we zeker een sneller kloppend hartje moeten zien. Ik hoopte er vurig op, maar had er weinig vertrouwen in. Stiekem was ik al afscheid aan het nemen. Ik kon me nergens meer op concentreren, dacht na over hoe ik dit kindje wilde herdenken en zocht zelfs al naar hoe het opwekken van een miskraam in z’n werk ging.

Twee dagen na die eerste krampaanval kreeg ik weer zoveel pijn. Ik stond op precies dezelfde plek in de keuken toen het op precies dezelfde manier begon. Daardoor dacht ik haast dat ik deze pijn met het maken van een bepaalde beweging uitlokte, maar daarvoor vond ik het toch echt te heftig. Dit keer maakte ik aantekeningen voor de verloskundige:

  • De pijn duurde – net als maandag – ongeveer een uur.
  • Daarna had ik nog heel lang pijn op het moment dat ik ging zitten. Zodra m’n bekken kantelde en er druk op mijn stuitje kwam, voelde ik een pijnscheut van m’n stuitje tot vooraan in m’n baarmoeder.
  • Ook plassen deed een tijdje pijn.
  • ’s Avonds, uren na de krampaanval, had ik nog pijn als ik lachte of hoestte.

Sluizen geopend

De dag voorafgaand aan die derde echo probeerde ik mezelf af te leiden door muziek op te zetten en te zingen. Iets wat ik als kind al deed om met mijn emoties om te gaan. Een van mijn favoriete nummers, ‘Jealous of the Angels’ van Donna Taggart kwam voorbij en de sluizen gingen open. Dit nummer paste zó perfect bij wat ik voelde dat er zou gebeuren – sterker zelfs: bij wat ik wist dat al gebeurd was.

12 oktober 2018 – 12 oktober 2020

Die vrijdag werd namelijk al vrij snel duidelijk welke van de twee mogelijke scenario’s die de verloskundige maandagavond schetste werkelijkheid was geworden: het hartje was destijds aan het uitdoven geweest. Ons kindje was precies even groot als maandag, maar dit keer klopte er geen hartje meer. Achteraf gezien ben ik enorm dankbaar dat ik die maandag zo’n enorme pijn heb gehad en om die reden een extra echo heb gekregen. Nu weet ik namelijk dat mijn lijf heeft gevoeld dat ons kindje het niet redde in mijn buik. Én ik weet dat het op 12 oktober is ‘gestorven’. Op dezelfde datum als waarop ik 2 jaar eerder mijn allereerste positieve zwangerschapstest vast had. Zoals ik eerder aangaf, had ik het gevoel dat Ella en haar broertje of zusje sterk met elkaar verbonden waren. Deze data bevestigden dat gevoel nog eens extra en dat was voor mij destijds ook de druppel om op 18 oktober, met dit kindje nog in mijn buik, Ella voor het laatst borstvoeding te geven.

kolven tijdens de zwangerschap

Plakkertjes

Waar die tweede keer buikpijn dan vandaan kwam, dat weet ik niet. Wellicht een poging van mijn lijf om het kindje af te stoten, tevergeefs. Daar hebben we immers nog tot 1 november op moeten wachten. Stiekem wist ik ook dat dat zou gebeuren. Ik voelde dat mijn lijf dit niet uit zichzelf zou gaan doen. Ella was immers tegen alle verwachtingen in ook vrolijk blijven zitten tot ze met een keizersnede gehaald werd en toen ik van de gynaecoloog hoorde waarom dit kindje het niet gered had, wist ik het vrijwel zeker.

Wat voel je bij een missed abortion?

Om nog even antwoord te geven op de vraag die ik in de titel van deze blog stelde: mijn lijf heeft overduidelijk gemerkt dat er iets mis was. Máár mijn lijf merkte niet dat ik niet meer zwanger was. De zwangerschapssymptomen bleven onveranderd. Dat vond ik misschien wel een van de meest frustrerende aspecten van dit hele proces. Weten dat je geen kindje meer krijgt, maar je wel nog hartstikke zwanger voelen.

Over zowel het opwekken van een miskraam als het mentale aspect van een missed abortion wil ik echter nog veel meer schrijven, juist om bewustwording te creëren en andere (aanstaande) ouders te helpen. Daarover dus binnenkort meer! Heb je vragen, stel ze gerust. Dat mag hieronder, maar natuurlijk ook via info@bijmamathuis.com, Instagram of Facebook. Ik beantwoord ze graag!

missed abortion
Volg:
Delen:

Geef een reactie