https://www.googletagmanager.com/gtag/js?id=UA-108799751-1

Wat niemand je vertelt over een miskraam opwekken

miskraam opwekken

Een miskraam, dat houdt toch in dat je plotseling bloed verliest en je kindje kwijtraakt? Ja, of niet. Soms ontdek je pas tijdens een controle bij de verloskundige of gynaecoloog dat je kindje niet meer leeft. En dan? Dan sta je voor de keuze: afwachten, laten weghalen of de miskraam opwekken. Ik koos eerst voor de eerste optie en na meer dan twee weken wachten voor de laatste. Ik googelde flink wat af, maar alsnog was ik niet voorbereid op wat me te wachten stond. Wat ik had willen weten over een miskraam opwekken, dat vertel ik jou vandaag!

Echt begrip

Ik hoop dat je deze informatie nooit nodig zult hebben, maar mocht je tijdens zo’n zelfde zoektocht als de mijne op deze blog stuitten, weet dan dat je me altijd een berichtje mag sturen om even te kletsen. Ik bied je graag een luisterend oor en een dikke virtuele knuffel!

Wat ik immers een van de moeilijkste aspecten van een miskraam opwekken vond, was dat weinig mensen me écht begrepen. Hoe meer je erover praat, hoe meer verhalen er boven komen drijven. Erover praten doe je echter vaak niet in dat prille stadium. Wanneer je net ontdekt hebt dat je kindje niet meer leeft en je nog afscheid moet nemen. Bovendien gingen de meeste verhalen die ik achteraf hoorde over miskramen die spontaan op gang kwamen. Vrijwel niemand in mijn eigen omgeving kon me vertellen hoe een miskraam opwekken in z’n werk zou gaan.

Zeer beperkte informatie over een miskraam opwekken

Dus raadpleegde ik Google maar. Toen ik na twee weken afwachten weer naar de gynaecoloog mocht, dacht ik precies te weten welke medicatie ik kreeg en had ik dan ook al een mooi moment uitgekozen om deze in te nemen. Helaas, pindakaas! Mijn gynaecoloog pakte het net iets anders aan. Ik kreeg Myfegyne, die ik 24 tot 48 uur (liefst circa 36 uur) voor het inbrengen van de Cytotec moest nemen. Die eerste pil moest ik slikken, die 4 tabletjes Cytotec moest ik vaginaal inbrengen. Ik kreeg het nummer van de verloskamers nogmaals mee, zodat ik daarheen kon bellen wanneer ik te heftig zou gaan bloeden. En dat was het.

Echt, ik heb normaal weinig te klagen over de gynaecologen in ons ziekenhuis. Maar deze informatie vond ik wel érg beknopt. Gelukkig had ik er al een flinke online speurtocht op zitten en dacht ik wel te weten wat me te wachten stond. Achteraf ben ik van mening dat de gynaecoloog mij wel iets beter had mogen voorbereiden. Op hoe lang het zou duren voordat de medicatie zou werken. Op hoeveel pijn het zou doen en welke pijnmedicatie ik daarvoor zou kunnen slikken. Op hoe lang het kan duren voordat je lichaam het vruchtje afstoot. Hoe zou het eruitzien en was er een manier om je kindje alsnog te bewonderen? Zelfs belangrijke informatie die ik via Google vond, zoals dat je absoluut GEEN tampons mag gebruiken zolang je er niet zeker van bent dat de miskraam compleet is, miste ik. Eerlijk gezegd, vond ik het een beetje eng. Welke andere cruciale informatie had ik niet gekregen?

miskraam opwekken

Zo gaat een miskraam opwekken

Daarover maakte ik me nog niet druk toen het moment daar was waarop ik de eerste pil slikte. Dat deed ik op vrijdagavond 30 oktober. 18 dagen nadat het hartje van ons kindje was gestopt met kloppen. Na die eerste heftige krampaanval. Op basis van mijn eigen onderzoek wist ik dat deze pil waarschijnlijk nog geen tot weinig effect zou hebben, dus ik zou die zaterdag gewoon les kunnen geven. Vervolgens zou ik op zondagochtend vroeg de 4 tabletten Cytotec inbrengen, in de hoop dat de miskraam dan overdag op gang zou komen en ik ’s nachts gewoon weer zou kunnen slapen.

De eerste pil, Mifegyne, bevat de werkzame stof mifepriston. Dit stofje breekt het hormoon progesteron af, dat er normaal gesproken voor zorgt dat je zwangerschap in stand blijft. Door eerst het progesterongehalte in je lijf te verlagen, vergroot je de kans dat de tabletten Cytotec voldoende effect hebben om de miskraam volledig op te wekken. Die tabletten Cytotec zijn overigens in werkelijkheid tabletten met de werkzame stof misoprostol, die worden gebruikt om maagzweren als gevolg van het gebruik van NSAID’s te voorkomen. Per toeval is ooit ontdekt dat deze tabletten, zeker wanneer ze vaginaal ingebracht worden, weeën opwekken.

Weeënopwekkers

Nou, dat deden ze! Op zondag 1 november om 5:45 uur bracht ik de 4 tabletjes in. Het viel me op dat ik toen al een héél klein beetje bruin bloed zag. De Mifegyne leek dus al enig effect te hebben! Ik trok een oude joggingbroek aan, legde kraamverband en een kruik in de buurt en ging met Ella naar beneden. Manlief sliep ondertussen nog even verder. Als ik de informatie die ik op Google had gevonden mocht geloven, zouden de krampen immers toch pas na een paar uur beginnen.

Om 6.10 uur kreeg ik echter al hele lichte kramp en om 06.30 uur was het al zo heftig dat ik Ella naar haar papa bracht. Nét op tijd was ik boven, toen viel ik bijna flauw. Ik hoorde piepjes in mijn oren en zag vlekken. Dit heb ik pas één keer eerder meegemaakt, maar ik herkende het meteen. Ik ging op de wc zitten, legde mijn hoofd achterover en richtte me op mijn ademhaling. Manlief vroeg tussendoor af en toe of ik nog in orde was en ik antwoorde tussen de diepe ademhalingen door dat ik mezelf nog staande wist te houden.

Toen dit gevoel na ongeveer een kwartier enigszins gezakt was, pakte ik paracetamol en kroop met een kruik in bed. Ella zat naast me en samen keken we televisie. Prima zo!

miskraam opwekken

Minibevalling

Om 07.50 uur legde ik Ella weer in bed voor haar eerste dutje en daarna werd de pijn héél heftig. Ik had continu het gevoel dat ik héél pijnlijk moest plassen, mijn baarmoeder was compleet verkrampt en de weeën kwamen ongeveer om de minuut. Ik wist oprecht niet waar ik het zoeken moest! Na een tijdje heb ik mijn moeder gebeld, die meteen hoorde wat eraan de hand was. Ook zij was verbaasd: ze wist niet dat het zó snel en zó heftig zou werken! Ik kon nauwelijks praten van de pijn, maar iemand die gewoon even de volle aandacht voor mij had en tegen me praatte, was wel fijn.

Rond 10 uur zwakte de pijn af en kroop ik weer met een kruik in bed. Ella vermaakte zich in de tussentijd met haar papa, die mij af en toe een waterijsje kwam brengen. Ik had immers droge lippen, dorst en behoefte aan suiker – alles waarvoor een waterijsje de perfecte oplossing is.

In die paar heftige uren was ik nog niet veel bloed verloren. Eén stolsel al vóór 6.30 uur en rond 9.00 een stolsel met daarin 3 van de tabletjes. Dat was niet erg, aldus Google. Als ze er binnen 30 minuten na het inbrengen uitvallen moet je ze opnieuw inbrengen, maar daarna hebben ze hun werking al gedaan. Pas rond 10 uur, toen de pijn dus minder werd, begon het bloeden heftiger te worden. Stolsels verloor ik die dag niet echt meer en met paracetamol na nog een dosis paracetamol kwam ik de middag goed door.

Pijnstillers en hobbels in de weg

’s Avonds kroop ik op tijd in bed, nadat ik een derde dosis paracetamol had ingenomen. Die nacht zweette ik me te pletter! Verder sliep ik gelukkig prima en de volgende ochtend was de buikpijn bijna verdwenen. Wel merkte ik dat mijn baarmoeder nog ontzettend gevoelig was. Ik wilde mijn vaste maandagochtendgroepje voor de BodyBalance niet teleurstellen, dus ik besloot hen het verdrietige nieuws te vertellen en vervolgens héél rustig les te geven. Op weg naar de sportschool deed mijn baarmoeder bij elk hobbeltje in de weg al pijn, dus ik wist dat ik het écht rustig aan moet doen. Gelukkig had iedereen daar uiteraard begrip voor en waren ze allang blij dat de les doorging: we hadden de afgelopen maanden immers al genoeg lessen moeten missen!

Ik bloedde nog flink, dus de kraamverbanden kwamen wel van pas. Pijnstillers had ik overdag niet meer nodig, maar als na een lange dag voelde mijn buik wel weer zo zwaar dat ik nog 3 dagen lang paracetamol nam voor het slapengaan.

De watermethode

Nu het bloeden goed op gang was gekomen en de pijn was afgenomen, verwachtte ik het ergste wel gehad te hebben. Gelukkig was dat ook zo! Er stonden echter wel nog een paar verrassingen voor me klaar.

Zo had ik zelfs al voordat ik zeker wist dat ons kindje niet meer leefde nagedacht over hoe ik hem of haar wilde herdenken. Ik kwam op internet de ‘watermethode’ tegen. Als je het geluk hebt dat je het vruchtje herkent in een van de stolsels die je verliest en het lukt je deze op te vangen, kun je het vruchtje in water leggen. Zo kun je het op je gemak bewonderen! In het water komt de oorspronkelijke vorm terug en wordt de kleur prachtig helder.

Toen de heftige pijn eenmaal verdwenen was en het bloeden flink op gang was gekomen, ging ik er vanuit dat ik het meeste weefsel wel was verloren. Helaas was het niet gelukt om een glimp op te vangen van wat er in mijn buik groeide, dacht ik. Tot dinsdag 3 november rond 12.15 uur. Op het toilet verloor ik opeens een behoorlijk groot stolsel! Ik had het vast in toiletpapier, trok het een beetje uit elkaar en zag dat het een zakje was. Ik herkende de structuur van de vruchtzak die ik na de bevalling van Ella had gezien. In het zakje kijken durfde ik niet zo goed. Misschien zat ons kindje er nog in, misschien ook niet. Ik wist niet wat ik aan zou treffen en vond deze aanblik zo mooi, dat ik het daarbij liet.

Ik legde het vruchtzakje in een glas water en inderdaad: het nam een prachtige vorm aan! Heel bijzonder om dit te zien. Ik maakte een paar foto’s en vervolgens begroeven we het vruchtzakje samen in de tuin. In de woonkamer stonden bloemen die we al bijna twee weken eerder hadden gekregen langzaam te verwelken, dus besloot ik de bloemen die nog goed waren bovenop het vruchtzakje te planten. In de toekomst zetten we hier een mooie plant neer, maar voor nu was het echt een prachtig plekje voor ons Spookje!

Naweeën?

Na deze bijzondere ervaring verloor ik opeens ook meer wondvocht in plaats van bloed. Overduidelijk dus dat ik nu pas was kwijtgeraakt wat ik helaas kwijt moest raken. De pijn werd ook anders: meer als een wond, aan de linkerkant in mijn buik.

Die avond kreeg ik opeens héél veel pijn bij het plassen. Dat lukte nauwelijks! Net als na de bevalling van Ella. Toen ben ik zelfs getest op een blaasontsteking en zeiden alle zorgverleners dat er iets fout moest zijn gegaan met de katheter die wegens de keizersnede was ingebracht, want dit was niet normaal. Dit keer had ik uiteraard geen keizersnede gehad, dus waar kwam die pijn vandaan? Tot op heden heb ik geen idee.

Twee dagen later, op donderdag, kreeg ik enorm veel pijn in mijn buik en rug. Alsof er een heleboel zware stenen in mijn buik lagen die bij elke stap bewogen. Ik moest bij elke stap die ik zette mijn buikspieren helemaal aanspannen, dan kwam ik vooruit. Diep ademhalen deed pijn, hoesten deed pijn. Ik belde voor de zekerheid met de gynaecoloog, want hier had ik nergens iets over gelezen. Ook hij kon het echter niet verklaren, maar ieder lijf reageert anders op een miskraam opwekken, dus wellicht hadden mijn buik en rug het zwaar te verduren.

Ontzwangeren na een miskraam opwekken

Gelukkig ebde de pijn in de dagen erna weer langzaam weg. Vanaf zaterdag verloor ik ook nauwelijks nog bloed, maar ik had wel nog steeds elke dag hoofdpijn en was moe. Niet gek natuurlijk: mijn lichaam was opeens hard aan het ontzwangeren! Tweeënhalve week na het inbrengen van de medicatie zweette ik nog steeds elke nacht. Ik werd er minimaal 4 keer per nacht wakker van. Sliep wel weer in in, maar mijn nachtrust was niet zoals die zou moeten zijn. Dat hielp natuurlijk ook niet mee tegen die vermoeidheid en hoofdpijn!

Dat je lichaam echter best wel even bezig is met ontzwangeren, bleek wel uit de zwangerschapstest die ik voor de zekerheid op 1 december deed. Ik wilde weten of het hCG mijn lijf uit was, voordat ik hopelijk over niet al te lange tijd weer een positieve zwangerschapstest in mijn handen zou hebben. 1 december was het precies één maand na het opwekken van de miskraam en ik testte nog altijd héél licht positief. Ik had bijna een vergrootglas nodig om het streepje te zien, maar het stond er toch echt. Een paar dagen later testte ik opnieuw en toen kon ik echt geen tweede streepje meer vinden. Méér dan een maand had mijn lijf dus nodig om het hCG volledig kwijt te raken. Pas toen ik die hagelwitte test in mijn handen had voelde het definitief: ik was niet meer zwanger, maar had ook geen tweede kind gekregen.

miskraam opwekken
Volg:
Delen:

Geef een reactie