https://www.googletagmanager.com/gtag/js?id=UA-108799751-1

Weer zwanger na een miskraam: hoe voelt dat?

zwanger na een miskraam

Als je mij volgt op Instagram of Facebook kan het je niet ontgaan zijn: ik ben weer zwanger! Tweeënhalve maand na het opwekken van mijn miskraam had ik weer een positieve test in mijn handen. Wat waren en zijn we ontzettend dankbaar! Maar natuurlijk gingen de eerste weken niet van een leien dakje. Want hoe voelt dat nu: weer zwanger zijn na een miskraam?

Testen, testen en nog meer testen

Die positieve test die ik op maandag 18 januari in mijn handen had, was niet de eerste test die ik na mijn miskraam deed. Zoals ik eerder al vertelde, testte ik op 1 december zelfs nog heel licht positief. Precies 1 maand na het opwekken van de miskraam zat er nog zoveel zwangerschapshormoon in mijn lijf dat een zwangerschapstest positief uitsloeg. Pas een paar dagen later had ik weer een hagelwitte test in mijn handen. Daar ging ik voor, want pas als ik weer een negatieve test in mijn handen had gehad, wist ik zeker dat als ik later positief zou testen, het echt om een nieuwe zwangerschap zou gaan!

En testen deed ik. Ik werd op 15 december weer voor het eerst ongesteld, 6 weken na het opwekken van de miskraam. Daar was ik al heel blij om! Mijn lijf pikte mijn soort van cyclus weer op en het laatste restje weefsel dat ik volgens de gynaecoloog nog moest kwijtraken kwam eruit. Ik had een negatieve test in mijn handen gehad, ik werd weer ongesteld: tijd voor een nieuwe start!

Nu al misselijk?

Een kleine drie weken na mijn ongesteldheid, vlak na de jaarwisseling, werd ik misselijk. Huh, zou het? NU AL?! Een snel rekensommetje leerde me dat als ik een perfecte cyclus van 28 dagen zou hebben, het zou kunnen dat ik al een eisprong had gehad en dat ik nu misselijk werd van de innesteling. Maar ik, een cyclus van 28 dagen? En direct weer zwanger na een miskraam? Dat kon ik me niet voorstellen! Toen de misselijkheid echter aanhield, testte ik toch maar eens: negatief. De misselijkheid bleef, ik kreeg wat kramp, ik sliep slechter en ik was moe. Een paar dagen later testte ik weer: nog steeds negatief. Wat was er toch aan de hand? Na een week namen de kwaaltjes af. Ik voelde me nog wat opgeblazen en af en toe had ik wat kramp, maar ik was niet meer misselijk en moe. In plaats daarvan werd ik hartstikke energiek!

Ergens diep van binnen bleef het idee dat ik wel eens zwanger zou kunnen zijn aan me knagen, maar aangezien ik inmiddels toch echt al drie negatieve testen in mijn handen had gehad en ik me weer goed voelde, besloot ik van die hernieuwde energie te genieten. Tot ik een paar dagen later, in de nacht van 17 op 18 januari, weer eens naast Ella’s bedje terechtkwam. Toen ik die ochtend opstond en haar oppakte, voelde ik pijn in mijn linkerborst. Alsof die was opgezet, vol zat met melk. Ik wierp een blik op het matrasje waar ik op had gelegen en zag een melkvlek. Hè?!

zwanger na een miskraam

Echt weer zwanger na een miskraam!

Ik moest weer een test doen, ik kon niet anders. Inmiddels had ik al bijna anderhalve week het gevoel dat ik zwanger was en net nu ik er niet meer in durfde te geloven, leek ik alweer nieuwe moedermelk te produceren! Met Ella aan mijn zij deed ik voor de vierde keer in twee weken tijd een test en tot mijn grote vreugde zag ik dit keer wél een tweede streepje! Compleet verrast was ik niet eens, want ik had het dus al die tijd goed gevoeld. Stomverbaasd was ik wel: 2,5 maand na het opwekken van onze miskraam was ik écht alweer zwanger!

Die dag bestelde ik meteen nieuwe testen van Clearblue, want die bieden toch net iets meer zekerheid. Ik leerde Ella dat er een baby in mama’s buik zit, zodat zij dat ’s avonds tegen papa kon vertellen. Toen hij thuiskwam en wij stonden te koken vroeg ik Ella: ‘Waar is de baby?’ Zij wees direct naar mijn buik: ‘Daar!’ Het gezicht van haar vader was GOUD waard!

Zwangerschapskwaaltjes

Nadat ik eenmaal die positieve test in mijn handen had gehad en twee dagen later volgens Clearblue 1-2 weken zwanger bleek te zijn, dook ik weer in de app waarin ik mijn cyclus voor elke zwangerschap probeerde bij te houden. Die ene week waarin ik me opeens volop zwanger voelde, moest de week van mijn eisprong zijn geweest! Achteraf gezien klopt het precies. Ik blijk gewoon een week lang volop symptomen te hebben gehad als gevolg van mijn eisprong en na de innesteling namen de kwaaltjes weer af. Om nog geen week later weer terug te komen, beginnende met die lekkende borst. Niet veel later voelde ik in beide borsten spanning en kwamen ook de andere kwaaltjes weer terug: ik werd misselijker en vermoeider dan in mijn vorige twee zwangerschappen, ik sliep slecht en lag regelmatig wakker van de rugpijn. Ook had ik het continu ijskoud en had ik regelmatig suiker nodig om mezelf op de been te houden. Opvallend is dat mijn huid voor het eerst juist ontzettend rustig werd! Zou dat iets zeggen over het geslacht van ons kindje? Ik ben benieuwd! Daarnaast geniet ik ook volop van een volle bos haar zonder elke dag overal losse haren tegen te komen. Ik weet immers wat me vanaf zo’n 3 maanden na de bevalling weer te wachten staat 😉

Zwanger na een miskraam: zenuwslopende weken

Die eerste zwangerschapsweken waren echter niet alleen vanwege de kwaaltjes pittig. Vooral mentaal had ik het zwaar! Nu ik zwanger was na een miskraam zat de angst dat het weer mis zou gaan er natuurlijk flink in. Voor mijn gevoel kropen de weken voorbij. Achteraf gezien was ik dus al tijdens de eisprong misselijk en ik testte positief toen ik pas 3 weken en 4 dagen zwanger was. Tel daarbij op dat ik van half september tot 1 november ook al volop last had van zwangerschapskwaaltjes en je begrijpt dat ik voor mijn gevoel al maanden zwanger was.

Ik weet dan ook nog goed hoe blij ik was toen ik de 6 weken bereikte. Dat vond ik tenminste al iets beter klinken dan 4 of 5 weken. Ook herinnerde ik me van beide vorige zwangerschappen dat zowel de misselijkheid als de vermoeidheid vanaf dat moment erger werden en inderdaad: er kon nog wel een schepje bovenop. Ik vond het allemaal prima, zolang het maar zou betekenen dat het kindje in mijn buik goed groeide!

Want daar zat natuurlijk mijn grootste angst. Wat als we weer een twijfelachtige eerste echo zouden krijgen? Ik koos er bewust voor om die eerste echo uit te stellen, zodat ik ver genoeg zou zijn om een duidelijk kloppend hartje in beeld te krijgen. Al wachtende op die eerste echo vervloekte ik mezelf wel eens om die keuze, maar toen het eenmaal zover was en we DIRECT een stevig kloppend hartje zagen, was ik zó blij dat ik had volgehouden!

zwangerschapstest

De 8 weken voorbij

Na die eerste echo waren we er echter nog niet. De tweede echo, dat was de echo waar ik me het meeste zorgen om maakte. In die tijd tussen de eerste echo (7 weken) en tweede echo (9 weken) ging het de vorige keer mis. Met 8 weken kreeg ik een heftige krampaanval en twee dagen later weer. Op de echo’s die ik destijds kreeg zagen we in eerste instantie een langzaam kloppend hartje en 4 dagen later geen hartslag meer. Je begrijpt dat ik enorm naar die grens van 8 weken toeleefde, maar tegelijkertijd doodsbang was voor wat er zou komen!

De 8 weken gingen voorbij: ik kreeg geen kramp en de symptomen namen alleen maar toe. Dat was anders dan in mijn tweede zwangerschap en leek voor mijn gevoel meer op hoe mijn eerste zwangerschap verliep. Het stelde me ergens wel een beetje gerust! Al die weken had ik al het gevoel dat het dit keer wel goed zat, maar uiteraard durfde ik niet op mijn gevoel te vertrouwen. Misschien hield ik mezelf onbewust wel voor de gek, om me tegen mijn eigen emoties te beschermen?

De dag van de tweede echo brak aan en wederom hadden we gelukkig al vroeg in de ochtend een afspraak. De verloskundige hoefde niet te zoeken: we zagen wederom direct een prachtig kindje met een stevig kloppend hartje. En zelfs al kleine handjes en voetjes in wording!

Zwanger na een miskraam: nooit meer zonder zorgen

Wat waren we opgelucht. Natuurlijk bleef ik me zorgen maken, maar nu we zo’n mooie echo hadden gehad waarop meer te zien was dan we ooit van ons tweede kindje hebben gezien, durfde ik voorzichtig op mijn gevoel te gaan vertrouwen. De zwangerschapskwaaltjes waren nog altijd in alle hevigheid aanwezig en ik merkte dat het me opbrak dit geheim bij me te dragen. Langzaamaan begonnen we het blijde nieuws te delen met familieleden en vrienden. Hoewel ik nog niet door het dolle heen durfde te zijn, begon ik te genieten van deze momenten. Dit waren de momenten waarop ik me tijdens mijn eerste zwangerschap zo verheugde en die ik tijdens mijn tweede zwangerschap niet eens had meegemaakt. Wie weet is het wel de laatste keer dat ik zwanger ben, dus het werd tijd om daar volop van te genieten!

Bovendien had ik geluk, want een van de verloskundigen uit mijn praktijk moest voor haar opleiding extra echo’s maken, dus kon ik al vlak na de 10 weken wéér terecht. Ik twijfelde vooraf nog of ik deze extra echo niet op een ander moment wilde plannen, maar ik had die zekerheid op dit moment nog heel hard nodig. En wat was ik blij dat ik voor deze datum had gekozen! Manlief was er helaas niet bij, maar het was een van de mooiste echo’s die ik ooit heb gehad. De eerste keer na mijn eerste zwangerschap dat ik een uitwendige echo kreeg: weer een mijlpaal! We zagen wederom direct een compleet kindje in beeld, mét kloppend hartje. Eventjes leek het kindje wel wat kleiner dan ik verwacht had, maar toen kwam hij of zij opeens in actie! We zagen handjes zwaaien, beentjes trappelen en billen de lucht in gaan. En hoppa, meneer of mevrouw was direct een heel stuk groter! Even later draaide hij of zij zich zelfs weer, met het gezichtje naar voren. We zagen oogjes en een neusje, zo mooi!

zwanger na een miskraam

Gelukkiger dan ooit

Ik voelde me na deze echo gelukkiger dan ooit. In m’n eentje fietste ik terug (ook al zo’n unicum overigens, sinds ik moeder ben) en terwijl de zon op mijn gezicht scheen rolden de tranen over mijn wangen. Nu pas liet ik het echt tot me doordringen en stond ik mezelf toe mijn emoties de vrije loop te laten: ik ben écht weer zwanger na een miskraam!

De dagen volgend op die prachtige echo vertelden we het steeds meer mensen. Ik kón niet meer wachten. Steeds vaker werd de spanning me te veel: ik was ontzettend prikkelbaar en vooral wanneer Ella van alles uitvrat terwijl ik mezelf kotsmisselijk staande probeerde te houden liep mijn emmertje over. Ik barstte in die paar dagen twee keer in huilen uit: al die spanning van de afgelopen weken moest ik kwijt. Hoe rebels Ella op die momenten ook was, zodra ze mijn tranen zag zei ze: ‘Mama, pijn? Tus!’ Zo’n heerlijke natte lebberkus van Ella, gevolgd door een dikke knuffel, doet wonderen.

Wat me ook goed deed was het nieuws delen. Bij vrienden langsgaan, familieleden appjes sturen en de aankondiging voor social media voorbereiden – die zouden we plaatsen nadat we een goede termijnecho hadden gehad. Al die weken leefden we toe naar de termijnecho en nu het bijna zover was, durfde ik eindelijk verder te kijken. Na die echo zouden alle extra onderzoeken die ik krijg vanwege mijn afwijkende baarmoedervorm en de hoge bloeddruk die ik tijdens mijn eerste zwangerschap ontwikkelde opgestart worden. Ik zou kraamzorg kunnen gaan aanvragen, evenals mijn zwangerschapsverlof. We konden vervolgecho’s gaan plannen en een manier bedenken om het geslacht bekend te maken. Wat had ik daar allemaal veel zin in! Nu werd het écht.

De termijnecho

En toen was het zover: de termijnecho. We made it! Helaas liet onze Spruit (yes, na ‘Stekkie’ en ‘Spookje’ hebben we nu ‘Spruit’) zich dit keer niet van zijn of haar beste kant zien. We keken uitwendig, inwendig en toen tóch weer uitwendig. Nadat de kleine dame of heer weer druk lag te spartelen, kregen we hem of haar acceptabel genoeg in beeld. Wat was ik nu dankbaar voor die extra echo die ik 5 dagen eerder had gehad, want die was zoveel mooier! Gelukkig bleek ook uit de termijnecho dat ons kleintje het tot nu toe fantastisch doet. We hoorden een prachtige hartslag en zagen ondanks het beperkte beeld weer vrolijk wapperende handjes en voetjes. Wat een rijkdom!

De rest? Dat is geschiedenis! Na de termijnecho regelde ik meteen mijn eerste afspraak bij de gynaecoloog, lichtte ik onze zorgverzekering in, vroeg ik de kraamzorg aan en plande ik zowel een geslachtsecho als een 20-wekenecho. Die avond deelden we het mooie nieuws via social media: iedereen mag nu weten dat Ella in september ‘grote zus’ gaat heten!

Oh, en mocht je je afvragen hoe ik me inmiddels voel: net als tijdens mijn eerste zwangerschap namen de kwaaltjes in de 11e week flink af. Wat een opluchting! Tel daarbij op dat ik geen geheim meer bij me draag en ik voel me inmiddels een compleet anders mens. Een dolgelukkige zwangere mama!

zwangerschapsaankondiging
Volg:
Delen:

18 Reacties

    • Giulia Califano
      Auteur
      16/03/2021 / 12:53

      Wat lief, dankjewel!

  1. 16/03/2021 / 11:14

    Gefeliciteerd. En wat zullen de eerste weken spannend zijn geweest. Ik wens je een fijne zwangerschap toe.

    • Giulia Califano
      Auteur
      16/03/2021 / 12:53

      Nou, absoluut. Dankjewel!

    • Giulia Califano
      Auteur
      16/03/2021 / 12:53

      Dankjewel!

    • Giulia Califano
      Auteur
      16/03/2021 / 12:53

      Dankjewel!

  2. Ik heb je blog artikel met tranen in mijn ogen gelezen. Het is jullie zo zo zo gegund! En ik weet niet waarom maar ik denk dat het weer een meisje is. Ik wens jullie een magisch fijne zwangerschap toe en verheug mij op al je updates. Liefs!

    • Giulia Califano
      Auteur
      16/03/2021 / 12:54

      Ohh, zo lief! Ik ben benieuwd, hihi. Ella heeft haar zinnen al op een zusje gezet zoals je in haar filmpje kon zien, maar een broertje is uiteraard net zo welkom 😉

  3. 16/03/2021 / 12:19

    Toen ik weer zwanger werd na een miskraam voelde ik vooral zorg of het dit keer wel goed zou gaan. Pas toen het hartje klopte bij de eerste echo was ik gerustgesteld.

    • Giulia Califano
      Auteur
      16/03/2021 / 12:55

      Nou, dat snap ik! Het duurde bij mij nogal een tijdje voordat ik gerustgesteld was en nog steeds maak ik me meer zorgen dan tijdens mijn eerste zwangerschap. Maar gelukkig kan ik inmiddels ook genieten!

  4. 16/03/2021 / 15:35

    Gefeliciteerd! Wat goed dat je lichaam het zo weer oppakte en jullie weer door konden. Geniet er van de komende maanden!

    • Giulia Califano
      Auteur
      17/03/2021 / 10:29

      Ja, heel fijn! Dankjewel!

  5. 16/03/2021 / 15:44

    lijkt me super spannend. Fijne zwangerschap egwenst

    • Giulia Califano
      Auteur
      17/03/2021 / 10:29

      Absoluut. Dankjewel!

  6. 18/03/2021 / 10:29

    Gefeliciteerd! Ik kan mij zo goed voorstellen dat het ‘op eieren lopen’ moet zijn geweest. Ik herken het gevoel omdat het in mijn geval een ‘enige kans’ was, zo voelde dat althans voor mij. Ik was spontaan en geheel gewenst zwanger op mijn veertigste. Omdat het zo precair was en we het als een enige kans zagen was het helemaal geen roze wolk. Niet continu in ieder geval. Ik hoop dat het nu allemaal voorspoedig voor je zal gaan en dat je geniet van het nieuwe leven in je buik en al het moois wat daarbij hoort!

    • Giulia Califano
      Auteur
      18/03/2021 / 13:38

      Dankjewel! Ohh, dat snap ik. Wat een mooi wonder! Natuurlijk fantastisch dat het jullie gegeven was, maar ik kan me ook goed voorstellen dat je dan inderdaad extra angstig bent omdat je het als je enige kans ziet. Gelukkig voor jullie is het helemaal goed gekomen! Daar gaan wij uiteraard ook weer voor 🙂

Geef een reactie