https://www.googletagmanager.com/gtag/js?id=UA-108799751-1

Ik heb een hartvormige baarmoeder

hartvormige baarmoeder

Mijn kindjes groeien in een hartje! Dat is toch een prachtig idee? Ik vind het heel bijzonder, zo’n hartvormige baarmoeder. Dat het echter ook een hoop risico’s met zich meebrengt, dat weten we pas sinds een tijdje. Omdat ik regelmatig vragen krijg over hoe het nou precies werkt, een zwangerschap in een hartvormige baarmoeder, besloot ik er maar eens een blog aan te wijden. Hoe ontdekten wij dat ik een hartvormige baarmoeder heb, welke risico’s brengt het met zich mee en waar moet ik de komende maanden rekening mee houden? Ik vertel het je allemaal!

Stuitligger met een klein hoofdje

Mijn eerste zwangerschap verliep vlekkeloos, tot aan de 20-wekenecho. Daar werd geconstateerd dat ons meisje een wel erg klein hoofdje had. We werden doorgestuurd naar het ziekenhuis in Maastricht en vele onderzoeken volgden. Een echo, bloedonderzoek, meer echo’s, meer bloedonderzoek. Ons meisje groeide goed en ook haar hoofdje groeide mee, maar het bleef zorgwekkend klein. We moesten afscheid nemen van de verloskundigen en ik werd officieel medisch zwanger. Mijn bloed werd getest op infecties die de hersenen van ons kindje hadden kunnen beschadigen, er werd gesproken over het maken van een MRI en als de uitslagen tegenvielen moesten we rekening houden met een mogelijk forse ontwikkelingsachterstand. Gelukkig leek ons pientere meisje zich ondanks haar kleine hoofdje uitstekend te ontwikkelen. Een MRI was niet nodig; wel zou ze na de bevalling direct door een kinderarts onderzocht worden.

Toen we die zorgen eenmaal enigszins achter ons konden laten, kwamen de volgende hordes op ons pad. Ik ontwikkelde rond 30 weken een hoge bloeddruk. Dat heeft waarschijnlijk niets te maken met mijn hartvormige baarmoeder, maar natuurlijk kunnen de zorgen om ons ongeboren kindje daar wel een bijdrage aan hebben geleverd. Met medicatie en héél veel CTG’s hield ik het vol tot aan de geplande keizersnede en ontwikkelde ik gelukkig geen zwangerschapsvergiftiging!

Wel lag ons meisje al die tijd in stuit, oftewel: met haar hoofdje bovenin en haar billen onderin mijn buik. Al met de termijnecho lag ze zo en elke echo die volgde liet dezelfde houding zien. Inmiddels voelde ik het zelf ook: haar hoofdje zat hoog, vlak onder mijn linkerborst. Regelmatig kwam het zo naar voren dat ik haar heerlijk over haar bolletje kon aaien!

hartvormige baarmoeder

Versiepoging in 3, 2, 1 …

In overleg met de gynaecologen besloten we rond 36 weken een versiepoging te ondergaan. Zou het lukken ons meisje te draaien, dan zou de kans op een veilige natuurlijke bevalling immers een stuk groter zijn! Zo’n versiepoging is geen pretje, dat kan ik je inmiddels wel vertellen. Zelfs manlief vond het vrij heftig om te zien hoe er aan mijn buik geduwd en getrokken werd. Zonder resultaat…

In de tussentijd probeerde ik alles wat ik maar kon vinden over het op een natuurlijke wijze draaien van je kindje. Van ondersteboven staan (die Downward Facing Dog kon ik als BodyBalance-instructrice immers toch al dromen) tot aan moxatherapie. Niets hielp!

De gynaecoloog wilde het echter graag nog een keer proberen en ik vertrouwde op zijn advies, dus een week later gingen we er weer voor. Mijn buik was nog bont en blauw van de vorige keer, maar alles om ons meisje zo veilig mogelijk op de wereld te zetten! Het versieteam was dit keer van samenstelling gewisseld en een andere gynaecologe leidde de versie. Zij maakte zoals gebruikelijk een echo voorafgaand aan de versiepoging en sprak de woorden uit die ik nooit meer zal vergeten: “Hé, hier lijkt iets te zitten!”

Hé, een hartvormige baarmoeder!

Ze had het uiteraard niet over onze baby, want daar waren we natuurlijk allemaal allang van op de hoogte. Nee, ze meende een tussenschot te zien. Wij hadden geen idee waar ze het over had, maar tijd om daarover na te denken hadden we niet, want ze wilde toch nog een poging wagen. Daar gingen ze weer: de één trok aan de billen van ons meisje, de ander probeerde haar hoofdje vooruit te duwen en nummer drie hield het echoapparaat op mijn buik. Ze duwden en trokken, maar telkens blokkeerde ons meisje. Precies waar de gynaecologe dat tussenschot meende te hebben gezien. Ze zei er verder weinig over, maar ook deze versiepoging werd zonder resultaat afgerond.

Die middag werden we weer in het ziekenhuis verwacht, voor een extra groeiecho in verband met het kleine hoofdje van ons meisje. Manlief trok de stoute schoenen aan en vroeg de echoscopiste eens in te zoomen op het gebied bovenin mijn buik, vlak naast het hoofdje van ons meisje. Verrek! Daar zat gewoon écht een blokkade! We zagen het overduidelijk op het beeldscherm en de echoscopiste noteerde direct: ‘septum in fundus?’

versiepoging

De 37 weken voorbij: het is een wonder!

Ook zij kon ons echter niets vertellen over wat dit precies inhield en wat de gevolgen waren van dit tussenschot in mijn baarmoeder. Pas tijdens onze volgende afspraak, met weer een andere gynaecologe, kwam het ter sprake. Ik was inmiddels bijna 38 weken zwanger en zal nooit meer vergeten hoe ze zei dat het wonderbaarlijk was dat we deze termijn gehaald hadden. Een tussenschot in de baarmoeder verhoogt namelijk het risico op een vroeggeboorte! Jeetje, na al die zorgen die we al gehad hadden, was ik ergens wel blij dat ik dit nieuws pas kreeg toen ik de veilige termijn van 37 weken gepasseerd was. Toch bleven we ons afvragen: waarom heeft niemand dit eerder gezien?

Dat gevoel werd nog eens versterkt na de bevalling. Het mag blijkbaar dus haast een wonder heten dat ons meisje is blijven zitten tot aan de datum van de geplande keizersnede, met 39 weken en 1 dag. Ik was intussen wel de slijmprop verloren, maar van voorweeën was nog nauwelijks sprake. Ze leek het prima te hebben daarbinnen, ook al zat ze behoorlijk klem. Dat bleek wel toen de gynaecologe die de keizersnede uitvoerde behoorlijk haar best moest doen om ons meisje te ‘bevrijden’ en zich daarvoor tijdens de operatie excuseerde met de legendarische woorden: “Excuses voor mijn oerkreten, maar ik moet even flink trekken om haar eruit te krijgen!”

Kopietje van mama

Ze deed het gelukkig direct fantastisch, onze Ella. Met haar scheve hoofdje en volledig platgedrukte neus. Je kon precies zien hoe ze tegen mijn baarmoederwand aan gedrukt had gezeten! Haar hoofdje bleek echter niet eens zo bijzonder klein: het had precies dezelfde hoofdomtrek als mijn hoofd had toen ik geboren werd! Ook was ze even lang als ik destijds was en woog ze slechts 30 gram minder dan ik bij mijn geboorte woog. Een klein kopietje van haar moeder dus!

De kinderarts was tevreden, maar wilde voor de zekerheid nog wel een urinetest doen. Nou, dat bleek nog niet zo gemakkelijk bij zo’n kleintje! Zeker niet bij een meisje. Na vele mislukte pogingen besloten ze haar een klein kathetertje te geven en zo urine af te tappen. Toen dat eenmaal was gelukt, mochten we al binnen 48 uur na de keizersnede het ziekenhuis verlaten! We waren gerustgesteld en het genieten kon beginnen.

Dachten we. Een paar dagen later werden we namelijk abrupt van onze roze wolk geduwd. De kinderarts belde: ze hadden twee testen gedaan op Ella’s urine, waarvan de één een negatieve uitslag gaf en de andere een positieve. Of ik even zo snel mogelijk zelf weer bloed kon komen afstaan, zodat ze konden checken welke van haar uitslagen klopte. Dat was dus niet hoe ik ons eerste uitje als gezin voor me had gezien: net geopereerd weer die auto in, bloed laten prikken en weer in spanning afwachten. Ik presteerde het wel om zonder rolstoel naar het priklab te lopen, al duurde het eeuwigheid. En Ella? Die vond het fantastisch om in haar Maxi-Cosi rondgedragen te worden! Ze keek haar ogen uit, wat vond ik dat prachtig om te zien.

Ik heb het thuis uiteraard nog even flink op een huilen gezet, maar gelukkig kregen we na een dag of twee al het verlossende telefoontje: Ella’s uitslag bleek vals positief, er was niets aan de hand. We mochten nu écht gaan genieten!

hartvormige baarmoeder

Hoe zit dat nou met die hartvormige baarmoeder?

Zes weken na de bevalling ging ik op nacontrole bij de gynaecoloog. Alles zag er op dat moment goed uit, niets om ons zorgen over te maken. Maar ik had wel een vraag: hoe zat het nou met dat tussenschot? Tijdens de bevalling was mijn baarmoeder uit mijn buik getild zodat er een foto van gemaakt kon worden. Die stond gewoon op mijn eigen telefoon. We hadden dus met onze eigen ogen gezien dat ik een hartvormige baarmoeder heb. Geen volledig tweehoornige baarmoeder, gelukkig! Maar toch een baarmoeder met een gebruiksaanwijzing.

De gynaecoloog gaf aan dat dit in de toekomst niet voor problemen hoefde te zorgen. Een volgend kindje zou gewoon in hoofdligging kunnen liggen en ik zou op natuurlijke wijze kunnen bevallen. Zelf had ik er zo mijn vraagtekens bij: in hoofdligging zou het kindje toch al veel sneller plaatsgebrek krijgen? Dan moet het lijfje immers helemaal in één hoorn van mijn baarmoeder passen en moeten de beentjes om dat tussenschot heen. De gynaecologe gaf toe dat een stuitligging voordeliger was in mijn geval, maar sloot een toekomstig hoofdliggertje niet uit.

Verborgen risico’s

Tot zover Ella’s verhaal. Meer wisten we niet, voordat we besloten voor een tweede kindje te gaan. In september 2020 bleek dat tweede kindje onderweg te zijn. Wat waren we blij! Als we het hadden kunnen plannen, hadden we het zo gepland. Weer een lentekindje, dat ongeveer één maand voordat Ella 2 jaar wordt geboren zou worden. Het leek haast te mooi om waar te zijn en helaas, dat was het ook. Hoe ik al een voorgevoel had dat deze zwangerschap niet goed zou gaan, hoe ik figuurlijk én letterlijk voelde dat ons kindje het niet redde en hoe ik onze missed abortion opwekte met medicatie, heb ik allemaal al in geuren en kleuren verteld. Wat we toen het misging echter nog niet wisten, is dat mijn hartvormige baarmoeder de oorzaak was van onze miskraam. Ons kindje had zich precies op dat tussenschot genesteld, waar te weinig bloedtoevoer was om een placenta te vormen. Daarom stierf het toen dat niet bleek te lukken. Weer iets geleerd!

Toen ik met de gynaecoloog mijn opties besprak – de miskraam afwachten, medicatie gebruiken of een curettage ondergaan – ontdekten we nóg een risico van die hartvormige baarmoeder. Een curettage is al niet zonder gevolgen, maar in mijn geval zou het extra lastig zijn. Ze moesten immers de hoek om, om ook het tussenschot schoon te maken. En aangezien ons kindje precies daar genesteld zat, moesten ze die plek wel zien te bereiken. Dat zou littekens in mijn baarmoeder kunnen veroorzaken, die de kans op een volgende succesvolle zwangerschap verder zouden verkleinen. Wéér een domper…

miskraam opwekken

Nog meer controles

Je begrijpt vast dat ik enorm opgelucht was toen bleek dat de medicatie voldoende had geholpen! Het laatste restje weefsel dat in mijn buik zat zou ik bij een volgende ongesteldheid wel verliezen. En de kans op een volgende zwangerschap? Tja, die werd met een hartvormige baarmoeder en na een miskraam wel weer iets kleiner, maar was nog altijd groot genoeg om onze tweede kinderwens nog lang niet op te geven. Wel gaf de gynaecoloog me alvast mee dat als ik weer zwanger zou raken, ik ook bij hem en zijn collega’s extra controles moest ondergaan, vanwege het verhoogde risico op vroeggeboorte. Ik mocht dus zelf kiezen of ik bij een volgende zwangerschap de verloskundigenpraktijk of direct het ziekenhuis zou bellen.

Die volgende zwangerschap kwam er verrassend snel! Wat waren we ontzettend dankbaar, maar natuurlijk ook enorm angstig. Toch voelde deze zwangerschap vanaf het begin af aan anders. Op de een of andere manier had ik het gevoel dat het dit keer wél goed zat, al durfde ik natuurlijk totaal niet op dat gevoel te vertrouwen. Wat nu als ik dat alleen maar voelde omdat ik mezelf onbewust beschermde tegen mijn angst? De weken kropen voorbij, maar ons vertrouwen groeide gelukkig met elke echo.

Inmiddels zijn we de 12 weken gepasseerd en zijn alle extra onderzoeken opgestart. Ik heb de eerste meting bij de gynaecoloog achter de rug en hij zal vanaf nu elke 4 weken controleren of mijn baarmoeder al signalen afgeeft die wijzen op een dreigende vroeggeboorte. Daarnaast is er extra onderzoek gedaan vanwege mijn hoge bloeddruk en slik ik daarvoor al preventief aspirine en calciumtabletten. Verder blijf ik voorlopig ook nog fijn onder controle staan van de verloskundige! Extra vaak checken hoe het met ons kleintje gaat, daar heb ik helemaal niets op tegen.

zwanger na een miskraam

Spruit ligt in stuit

En die stuitligging? Tja, die hebben we ook nu alweer te pakken. Zowel met de termijnecho als met de eerste echo bij de gynaecoloog lag meneer of mevrouw alweer met de billen naar beneden. In een normale zwangerschap zegt dat bij deze termijn natuurlijk nog niets, maar voor mij zegt het al heel veel. Ook Ella lag al vanaf de termijnecho in stuit. De gynaecoloog uitte zijn hoop dat ons kindje op tijd zelf zou draaien, maar ik had mijn weerwoord al klaar: doe mij maar weer een stuitligger en een keizersnede, dat bevalt me vast een stuk beter dan een vroeggeboorte! Tja, daar kon hij me geen ongelijk in geven… Tenzij die vroeggeboorte natuurlijk pas met zo’n 35 of 36 weken plaats zou vinden. Een natuurlijke bevalling op die termijn: daar zou ik absoluut voor tekenen!

Ik acht de kans echter groter dat ook onze Spruit blijft liggen in stuit – dat rijmt, haha – en dat we wederom een keizersnede plannen. Ligt dit kindje net zo stevig klem als Ella, dan zou het wel eens kunnen dat we die datum wederom bereiken! Een versiepoging hoeven we nu gelukkig niet meer te ondernemen, want inmiddels weten we dat als ons kindje eenmaal te groot is, draaien geen optie meer is. Best een beetje zielig voor dat kleintje, dat al zo gauw geen kant meer op kan. Nu begrijp ik ook dat het enige wat ik destijds van Ella voelde was dat ze zich afzette met haar voetjes en zo haar hoofdje naar voren duwde. Nooit voelde ik haar hoofdje op een andere plek, nooit voelde ik gedraai. Toen ze eenmaal geboren was, haalde ze al die schade echter ruimschoots in. Sindsdien heeft ze nauwelijks meer stilgelegen! 😉

Vertrouwen in een hartvormige baarmoeder

Iets anders waar we alvast rekening mee houden is dat we wellicht weer te horen krijgen dat ons kindje een te klein hoofdje heeft. Doordat het zo klem ligt tegen mijn hartvormige baarmoeder aan, krijgt het hoofdje een ietwat scheve vorm én is het moeilijk te meten. Ik bedoel: als ze dat tussenschot 37 weken lang kunnen missen, dan kunnen ze ook wel een hoofdomtrek verkeerd inschatten, toch?!

De verloskundige heeft er in ieder geval al een notitie van gemaakt: mochten we weer te horen krijgen dat ons kindje een te klein hoofdje heeft, dan gaan we één keer naar het academisch ziekenhuis in Maastricht, maar niet meer zo vaak als bij Ella. Wijzen de metingen hetzelfde uit, dan durven we er dit keer op te vertrouwen dat ons kindje het wel prima heeft daarbinnen. In mijn hartje!

hartvormige baarmoeder
Volg:
Delen:

20 Reacties

  1. 20/03/2021 / 22:18

    Ik heb erg nog nooit van gehoord. Ons eerste kindje had ook een te klein hoofdje. Maar alles is goed gekomen.

    • Giulia Califano
      Auteur
      22/03/2021 / 10:10

      Gelukkig maar! Wat kun je je dan zorgen maken, hè. Het is fijn dat ze zoveel kunnen onderzoeken tegenwoordig, maar het brengt ook onrust met zich mee.

  2. Wat ontzettend mooi en goed dat je het zo uitgebreid omschreven hebt! Helend kan dat zijn hé? Ik kan mij bijna niet voorstellen hoeveel spanning je in de eerste zwangerschap gehad hebt en na de geboorte van Ella. Ik heb samen met Lana wel een hele lange en heftige bevalling gehad (ons meisje is geboren als sterrenkijker) en Lana heeft een hele pittige start gehad. Ik gun en wens jullie een zorgeloze zwangerschap en bevalling toe. En.. Het is wel een prachtige gedachte dat jullie nieuwe hartje in een hartje groeit. Dikke knuffel!

    • Giulia Califano
      Auteur
      22/03/2021 / 10:11

      Ja, absoluut helend! Fijn om het zelf te verwerken én om zo anderen iets te kunnen leren. Nou, snap ik! Zo’n bevalling gaat je ook niet in de koude kleren zitten… Gelukkig doen onze meisjes het fantastisch!

  3. 21/03/2021 / 08:10

    Gefeliciteerd met je zwangerschap! Ik heb je verhaal ademloos gelezen, want ik had hier nog nooit van gehoods.Dank voor het delen

    • Giulia Califano
      Auteur
      22/03/2021 / 10:10

      Dankjewel! Fijn om zo weer wat meer bekendheid te kunnen geven aan iets waar net als jij vele andere nog nooit van hebben gehoord!

  4. 21/03/2021 / 10:27

    Wow wat een heftig verhaal. Zeker zo in je kraamweek, dan is het vreselijk als je weer terug moet naar het ziekenhuis en die onzekerheid. Alles staat dan zo op zijn kop. Gelukkig is met Ella alles goed. En zeker alle vertrouwen in deze zwangerschap. Je staat onder goede controle.

    • Giulia Califano
      Auteur
      22/03/2021 / 10:09

      Ja, dat was echt vreselijk! We dachten eindelijk alle zorgen achter ons te kunnen laten, maar helaas. Gelukkig doet Ella het fantastisch; ze kletst ons echt al de oren van de kop. We hebben dus goede hoop op een net zo gezond broertje of zusje!

  5. corrina
    21/03/2021 / 20:21

    Wat een verhaal.Ik moet eerlijk zeggen ben er niet zo in thuis. Heb zelf geen kinderen gekregen. Had ook niet ervan gehoord een hartvormige baarmoeder. Weer wat geleerd.

    • Giulia Califano
      Auteur
      22/03/2021 / 10:08

      Zo leer je nog eens wat inderdaad! Ik snap dat je er nog nooit van hebt gehoord, daarin ben je niet de enige. En had ik geen kind gekregen, dan had ik niet eens geweten dat mijn baarmoeder hartvormig is!

  6. 22/03/2021 / 10:24

    Jeetje wat een verhaal. ik had er nog nooit van gehoord. Bijzonder hoor. Geniet van je zwangerschap!

    • Giulia Califano
      Auteur
      22/03/2021 / 10:27

      Daarin ben je lang niet de enige 😉 Dankjewel!

    • Giulia Califano
      Auteur
      22/03/2021 / 14:45

      Dankjewel!

    • Giulia Califano
      Auteur
      24/03/2021 / 14:13

      Dankjewel!

  7. Yvet
    16/09/2021 / 22:07

    Jeetje ik lees dit met ongeloof, dit is namelijk net of ik dit zelf geschreven heb. Zo erg lijkt ons verhaal op elkaar.

    • Giulia Califano
      Auteur
      19/09/2021 / 19:50

      Wauw, wat bijzonder! Bij jou ook met een positieve afloop, hoop ik?

  8. Yas
    15/10/2021 / 04:19

    Het is netals of ik mijn eigen verhaal lees…. Een week geleden heb ik zelf een ongeplande keizersnede gehad. Mijn vliezen braken in de avond van 6 oktober en 7 ook Oktober is onze zoon geboren ik was 37+7 weken zwanger.

    Onze zoon was niet ingedaald lag ook in een stuit, hoofdje lag net onder mijn linkerribben kas.Ik had altijd wel een gevoel dat er iets niet klopte in mijn baarmoeder. Maar ze konden het zelf niet zien of voelen. Maar dat het wel mogelijk was dat ik een afwijking had in mijn baarmoeder…

    Gynaecoloog kwam na het operatie vertellen dat ik een hartvormige baarmoeder had.
    Ze moest ook aan hem goed trekken om hem er uit te halen , hij zat een beetje vast onder mij linker rib.

    Ook hebben wij 3 x de draaitechniek laten uitvoeren helaas zonder succes.

    Tegen ons werd verteld dat ons kindje groot was maar dat viel echt mee. Onze zoon heeft wel een kleiner hoofdje Ook herken ook het bewegelijk hoofdje wat je beschrijft in jou verhaal….:)

    Bedankt voor het delen van je verhaal♡

    • Giulia Califano
      Auteur
      20/10/2021 / 11:53

      Jeetje, inderdaad vrijwel precies hetzelfde verhaal! Bijzonder dat het zo’n typisch beeld kan opleveren, maar toch pas aan het eind wordt ontdekt wat de oorzaak daarvan is. Gelukkig ook bij jou wel met een positieve afloop! Nog van harte gefeliciteerd met jullie zoon en heel veel geluk gewenst samen 😀

Geef een reactie