https://www.googletagmanager.com/gtag/js?id=UA-108799751-1

Opvoeden in het nu – Susan Stiffelman

opvoeden in het nu

Nu je met één klik duizenden meningen over opvoeden kunt vinden, zou je jezelf kunnen afvragen waarom je nog een boek zou lezen. Nou precies om die reden misschien: wat moet je met al die verschillende meningen? En waar zijn ze op gebaseerd? Ik zie als ouder soms door de bomen het bos niet meer. Natuurlijk doe ik vooral wat goed voelt, maar ik vind het ook prettig om zo nu en dan bevestiging te krijgen. Of juist een compleet ander perspectief te leren kennen, waardoor ik weer met andere ogen naar mijn eigen aanpak kijk. Een beetje van beide vond ik in het boek ‘Opvoeden in het nu’ van Susan Stiffelman. Wat mij betreft – ja, daar heb je weer zo’n mening – echt een aanrader voor menig ouder!

De kracht van het nu

Misschien gaat er al een belletje rinkelen bij het horen van de titel ‘Opvoeden in het nu’. Inderdaad, dat lijkt verdacht veel op ‘De kracht van het nu’, het wereldberoemde boek van Eckhart Tolle. Hij speelde dan ook een belangrijke rol in de totstandkoming van ‘Opvoeden in het nu’. Susan Stiffelman, zelf opvoeddeskundige, baseert zich onder andere op zijn visie om ouders op een andere manier naar het ouderschap te kijken. Eckhart Tolle zelf schreef het voorwoord van ‘Opvoeden in het nu’ en redigeerde het boek. Verwacht echter geen spiritueel boek! Ik stond ervan versteld hoe lekker down-to-earth dit boek geschreven is en vooral hoeveel praktische tips het bevat. Natuurlijk gaat het over aanwezig zijn en op een dieper niveau contact maken met je kind, maar toch is het totaal niet zweverig geschreven. Ik ging er in een rap tempo doorheen!

Je kind als leermeester

Oké, je kind zien als leermeester klinkt misschien wel enigszins spiritueel, maar eerlijk is eerlijk: ik ervaar het wel zo. En ik vermoed jij ook. Van je kinderen leer je zó veel! Al wanneer ze nog heel klein zijn kom je jezelf tegen, al is het maar van vermoeidheid. Hoe ouder ze worden, hoe meer je van jezelf in hen herkent én hoe meer je wordt uitgedaagd. In ‘Opvoeden in het nu’ wordt gesteld dat we allemaal zielen zijn die zich in principe op hetzelfde niveau bevinden. Als de ene ziel nog iets moet leren, komt de andere ziel terug als zijn of haar kind, om hem of haar de kans te geven dat te leren. Kijk, dat gaat mij persoonlijk dan misschien weer net een stapje te ver, maar de principes die eruit volgen spreken mij wel enorm aan. Namelijk dat je je kunt afvragen wat je kind je leert wanneer hij of zij dwarsligt. Dat doet je kind niet per se met de reden om jou iets te leren, maar door met andere ogen naar zijn of haar gedrag te kijken kun je ontdekken waar voor jou leerpunten liggen.

Ouders opvoeden in het nu

Een praktisch voorbeeld uit mijn eigen ervaring: Ella is nogal een moederskind. Ik kan haar met gemak wegbrengen naar de gastouder, als opa en oma haar komen halen gaat ze vrolijk mee en zodra papa met haar op pad wil gaan is het feest! Maar als ze thuis is, wil ze mama. Als ik ontbijt wil maken en papa op de bank zit om met haar te spelen, komt ze bij mij. Als ik even boven wil poetsen en papa in de kamer al haar blokken klaarzet, staat ze nog onderaan de trap ‘mama’ te roepen. De enige die haar ’s avonds in bed mag leggen, is mama. Legt papa haar eens in bed, dan is ze overstuur en moet ik naast haar bedje blijven zitten tot ze in slaap is gevallen.

De weg van de minste weerstand is in dit geval vaak: mama lost het wel op. Zeker het naar bed brengen doe ik met liefde, want ik geniet intens van dat laatste momentje samen. Maar ze moet ook zonder mij kunnen! Ik moet namelijk ook zonder haar kunnen. Ook ik heb mijn momenten voor mezelf nodig. Zeker met het oog op de komst van haar zusje, voor wie ik tijdens en na de zwangerschap natuurlijk net zo goed wil zorgen. Ella meer naar papa laten trekken gaat echter niet vanzelf. Tijd voor mezelf krijgen gebeurt niet vanzelf. Ik moet erom vragen. En dat is iets waar ik nooit goed in ben geweest: mijn eigen behoeftes aangeven en vragen om wat ik nodig heb. Tot ik moeder werd was dat nooit zo’n enorm probleem, maar door het moederschap werden mijn grenzen zo opgerekt dat ik soms niet anders meer kon. Ella leerde mij dat ik moest vragen om wat ik nodig heb. Niet alleen om wat zij nodig heeft, want voor mijn kind doe ik natuurlijk alles! Maar voor mezelf? Een stuk minder.

Inmiddels maakt ze langere dagen bij de gastouder, plan ik afspraken bij de verloskundige of gynaecoloog bewust buiten werktijd zodat ze geen inbreuk maken op mijn ‘eigen’ tijd en schakel ik papa vaker in om voor Ella te zorgen. Stapje voor stapje leer ik steeds beter aan te geven waar ik behoefte aan heb en leer ik te vragen om wat ik nodig heb. Dankzij Ella! En het mooiste is: het is goed voor ons allebei. Want hoe heerlijk het ook is bij mama, ook voor Ella is het goed om zich veilig te voelen bij andere mensen. Natuurlijk blijf ik haar meest veilige thuishaven en dat is oké, zolang ze maar alternatieven heeft waar ze tevreden mee is. Het is voor ons allemaal immers een geruststellende gedachte dat mama er eigenlijk bijna altijd wel is, maar dat de wereld niet vergaat als mama een keertje overslaat.

opvoeden in het nu

De kapitein, twee advocaten en een dictator

Dat is slechts één van de inzichten die ik kreeg tijdens het lezen van ‘Opvoeden in het nu’. Ik herkende zo veel! Wat ik bijvoorbeeld een heel handig hulpmiddel vind om opvoedsituaties te beoordelen zijn de “drie manieren waarop ouders met hun kinderen kunnen omgaan: zelfverzekerd en rustig de leiding nemend, onderhandelend om de macht, of vechtend om hun kind onder controle te krijgen.” In de eerste situatie zijn ouders de ‘kapitein van het schip’, zij hebben de leiding. In de tweede situatie zijn er twee advocaten, ouder en kind, en heeft niemand de leiding. In de derde situatie neemt het kind de leiding, tot de ouder het gevoel heeft de controle te verliezen en bang wordt voor oordelen van anderen. Op dat moment begint de ouder te dreigen en verandert in een ‘dictator’.

Ik herken mezelf in alle drie de rollen wel eens. Sinds ik hierover heb gelezen, probeer ik achteraf – in het moment zelf denk ik er immers vaak niet aan – na te gaan welke rol ik aan heb genomen. Wat ik het liefst zou willen, en gelukkig meestal ook doe, is op een rustige manier de leiding nemen. Ik ‘hap’ niet direct op elke uitspatting van Ella, maar blijf rustig en neem de leiding. Toch merk ik dat ik ook wel eens iets te veel onderhandel (twee advocaten) en dat ze me soms aardig weet te bespelen, tot ik het zat ben en vanzelf begin te dreigen (dictator). Dankzij deze wijze lessen ben ik me hier nu wel bewust van en dat helpt me om steeds vaker de rol van kapitein aan te nemen!

Opvoeden in het nu

Realiseer je even dat ik nu pas op pagina 31 ben, van de ruim 200 pagina’s die het boek ‘Opvoeden in het nu’ telt. De inzichten bleven zich opstapelen! Het fijne is ook dat Susan enorm veel praktijkvoorbeelden aanhaalt. Die maken de soms wat abstracte materie ontzettend concreet! Ik zou hier wel tig inzichten op kunnen noemen die mij aan het denken hebben gezet. Vriendschap sluiten met een moeilijk moment bijvoorbeeld, in plaats van het knarsetandend ondergaan. Soms kun je immers even niets veranderen aan een situatie, maar door erover te mopperen ga je je er echt niet beter van voelen! Wat wel helpt is aanwezig te zijn in het moment en je te richten op dat waar je wél om kunt lachen. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik denk dat dit soort dingen je bij een tweede of volgend kind wel een stuk gemakkelijker afgaan dan bij een eerste kind. Ik heb die eerste maanden waarin Ella regelmatig last had van krampjes en vooral overdag nauwelijks sliep aardig wat potjes gejankt. Onlangs appte ik een vriendin die recentelijk een tweede kindje heeft gekregen nog: “Natuurlijk kon iedereen je toen ook wel vertellen dat het maar relatief kort duurt en alles uiteindelijk gemakkelijker wordt, maar je moet het zelf ervaren om er echt anders mee om te kunnen gaan.” En zo is het. Pas nu Ella bijna 2 jaar is realiseer ik me hoe kort die periode duurde. Maar toen ik er middenin zat had ik daar écht geen boodschap aan!

We voeden volwassenen op

Wat ik ook een erg mooie gedachte uit ‘Opvoeden in het nu’ vind, is dat we geen kinderen, maar volwassenen opvoeden. Dat geldt zelfs al voor een bijna 2-jarige! Zo probeerde ik bijvoorbeeld aanvankelijk uit automatisme zoveel mogelijk tranen te vermijden. Net zoals elke ouder wil ik mijn kind niet verdrietig zien! Maar zijn die tranen nou echt zo verkeerd? Nee, helemaal niet! Als ik alsmaar probeer situaties die verdriet opleveren te vermijden, leert Ella ook niet met haar emoties om te gaan. Ze mag verdriet hebben, ze mag huilen. Ik wil absoluut niet dat zij als volwassene niet tegen een stootje kan, omdat ik haar als kind te veel heb beschermd. En ik wil ook niet dat ze het idee heeft dat ze niet mag huilen, laat staan dat ze geen verdriet mag hebben!

Daarom – en dit deed ik wel al voordat ik ‘Opvoeden in het nu’ las, maar het daar weer tegenkomen vond ik een aangename bevestiging – praat ik juist met haar als ze verdrietig is. Ik laat haar huilen, bevestig dat wat ze voelt er mag zijn en troost haar. Maar ik ga situaties die tot tranen leiden niet bewust uit de weg en ik zeg al helemaal niet dat er ‘niks aan de hand’ is. Als zij bepaalde emoties ervaart, mogen die er zijn. En ik ben er voor haar om haar te helpen met die emoties om te gaan. Ik wil haar immers opvoeden tot een volwassene die wél tegen een stootje kan. Die zich kwetsbaar durft op te stellen, omdat ze weet dat haar emoties er mogen zijn en dat ze daarmee om kan gaan.

opvoeden in het nu

Opvoeden in het nu van jong tot oud

Zo zijn er nog tal van opvoedkundige kwesties die aan bod komen, waarvan er velen nog niet eens relevant voor mij zijn. Ik vind ‘Opvoeden in het nu’ dan ook een ideaal handboek om de komende jaren achter de hand te houden, want de gedachte achter alle praktische tips die erin staan spreekt mij enorm aan! Zo wil ik Ella straks niet dwingen haar excuses aan te bieden als ze het niet meent. “In feite leert een onoprechte verontschuldiging kinderen dat het oké is om een zak te zijn (dat is een klinisch woord), als ze maar dat ene woordje mompelen.” Best wel logisch, toch?

Net zo logisch vond ik het klinken om niet boos te worden als je kind eerlijk zegt dat het iets heeft gedaan wat niet door de beugel kan. Als jij als ouder door het lint gaat, leert je kind dat je boos wordt wanneer hij of zij de waarheid vertelt. Je kind wil jou niet boos zien, dus is de kans groter dat het voortaan wel twee keer nadenkt over welke versie van de waarheid het aan jou vertelt.

Zo bevat ‘Opvoeden in het nu’ voor elke leeftijd veel interessante inzichten en praktische tips. Ik kan hier de komende jaren mee vooruit! Wat ik ook absoluut wil introduceren zijn een aantal van de oefeningen waarmee het boek eindigt. Meer dan 30 pagina’s met activiteiten die je in het dagelijks leven alleen of samen met je kinderen kunt doen, om meer aanwezig te zijn in het nu, meer contact te maken met elkaar en meer dankbaarheid te voelen. Veel van deze oefeningen zijn gebaseerd op mindfulness, maar dan aangepast aan de leeftijd van je kind. Ideaal om al op jonge leeftijd aandacht te hebben voor je bewustzijn, je emoties en je relaties!

Score

Waardering: 10 uit 10.

Als je bovenstaand verhaal hebt gelezen kun je het al raden: ik ben fan! Weer zo’n boek dat ik absoluut wil bewaren. Hier ga ik de komende jaren nog veel van leren! Dankzij ‘Opvoeden in het nu’ ben ik me nu al meer bewust van hoe ik omga met Ella en hoe ouder zij en haar zusje worden, hoe meer profijt ik daarvan zal hebben. Op een liefdevolle manier, met veel aandacht en geduld, mijn kinderen opvoeden tot krachtige volwassenen – dat is immers precies wat ik wil!

Wil je weten welke boeken ik de afgelopen tijd nog meer las? Je vindt al mijn persoonlijke boekentips hier!

opvoeden in het nu
Volg:
Delen:

8 Reacties

  1. 12/04/2021 / 09:35

    Dat moederskindje herken ik wel. Ik creëerde bewust afstand door aan te geven: Als ik koffie ga drinken ga je even zelf spelen”

    • Giulia Califano
      Auteur
      12/04/2021 / 20:23

      Wat fijn dat dat werkte! Zoiets probeer ik ook wel, haha. En ze kan ook wel zelf spelen! Maar ze wil mama het liefst wel altijd in de buurt hebben 😉

  2. 12/04/2021 / 13:20

    Ik kende dit boek nog niet, dus erg blij dat ik het heb leren kennen! Ik struggle soms echt een beetje met de opvoeding van mijn dreumes, die erg pittig is. Ik denk dus zeker dat er wel tips instaan die ik goed kan gebruiken!

    • Giulia Califano
      Auteur
      12/04/2021 / 20:24

      Ha, hier nog zo’n pittige dreumes! Ik vind de tips uit dit boek erg prettig. Je leert je kind beter begrijpen en op een geduldige en liefdevolle manier met zijn of haar gedrag om te gaan. Dat spreekt mij wel aan!

  3. 12/04/2021 / 16:24

    wat een leuk boek.ik hou er ook van om dit soort boeken te lezen

    • Giulia Califano
      Auteur
      12/04/2021 / 20:24

      Fijn, hè! Het leest lekker weg en je leert er ook enorm veel van 🙂

  4. 15/04/2021 / 12:40

    Ik kende dit boek nog niet maar het lijkt me een erg interessant boek! Alleen heb ik geen jonge kinderen meer om op te voeden.

    • Giulia Califano
      Auteur
      16/04/2021 / 13:52

      Als ze eenmaal volwassen zijn, zit je belangrijkste taak er natuurlijk op 😉 Maar vóór die tijd, zeker een aanrader!

Geef een reactie