https://www.googletagmanager.com/gtag/js?id=UA-108799751-1

Alles over het eerste trimester van mijn derde zwangerschap

eerste trimester

De afgelopen maanden heb ik me regelmatig afgevraagd hoe mijn lijf ook alweer functioneerde buiten het eerste trimester van een zwangerschap. Ik was immers bijna 3 maanden zwanger, vervolgens 2 maanden niet zwanger en daarna opnieuw zwanger! Begrijp me niet verkeerd: ik voel me enórm gezegend met zo’n snelle zwangerschap na een miskraam. Maar het eerste trimester, dat kwam me na al die maanden wel een beetje de neusgaten uit 😉 Inmiddels ben ik 17 weken zwanger en voel ik me stukken beter! Hoog tijd dus om terug te blikken op mijn derde eerste trimester, oftewel het eerste trimester van mijn derde zwangerschap. In deze blog vertel ik je hoe sterk mijn voorgevoel was, van welke kwaaltjes ik last had en welke tips ik heb voor andere zwangeren in het eerste trimester!

Op alles voorbereid

In mijn blog over hoe het voelt om zwanger te zijn na een miskraam vertelde ik al dat ik voorafgaand aan dé positieve test meerdere negatieve testen in mijn handen had gehad. Ik voelde me vanaf de eisprong zó raar dat ik een notitie in mijn telefoon heb gezet onder de naam ‘derde zwangerschap?’ en die vanaf dat moment telkens aanvulde. Ik zette er nog een vraagteken achter, maar achteraf gezien vind ik het ontzettend bijzonder dat ik toen al zo’n sterk gevoel had dat mijn derde zwangerschap begonnen was!

De eerste opmerking die ik erin zette was: “Vanaf vlak na de eisprong (?) al misselijk en heel moe. Beetje overreden gevoel. Niet misselijk als in spugen, maar weer zo’n continu ‘blegh’-gevoel. Na een paar dagen was dit voorbij!”

Vervolgens begon ik het te hebben over het laten van boeren en het opmerken van meer afscheiding. TMI misschien, maar dan heb je wel het hele verhaal 😉 Vanaf 14 januari had ik steeds vaker last van enorme boeren, vooral ’s ochtends vóór en na het ontbijt. Oh oh, wat kwam me dit bekend voor uit mijn tweede zwangerschap!

Even later schreef ik over ‘af en toe jeukende borsten’, ‘af en toe krampjes in de buik’ en ‘af en toe misselijk – eigenlijk alleen in de ochtend een beetje voor en na het ontbijt, maar rond lunchtijd niet meer.’ Ook had ik vaker kleine eetmomenten nodig, was ik soms uit het niets even heel duizelig en had ik het warm en koud tegelijkertijd.

Mijn voorgevoel was zo sterk, dat ik het er al weken over had met een moeder met wie ik goed bevriend ben geraakt via Instagram. Zij was pas bevallen van haar tweede zoontje en had het af en toe best pittig tijdens deze donkere dagen waarin ze weinig sliep. De spanning rondom het gevoel dat we beiden hadden dat ik wel eens zwanger zou kunnen zijn, was voor haar een lichtpuntje. Stiekem was ik soms wel een beetje bang om haar ‘teleur te stellen’, maar ergens diep van binnen wist ik gewoon al die tijd al dat het klopte…

eerste trimester

Eindelijk een positieve test

Op 18 januari, Blue Monday nota bene, testte ik dan eindelijk positief! Ik had op dat moment nog steeds regelmatig wat krampjes en was weer een beetje misselijk na het ontbijt. Twee dagen later kreeg ik al nauwelijks meer een hap door mijn keel!

Diezelfde dag schreef ik een complete alinea over mijn borsten: “Opgezette melkklieren! Stevige volle borsten, alsof het voedertijd is. Met van die harde schijven erin – ik herken het precies van Ella’s borstvoedingstijd. Die ook pas 3 maanden geleden stopte. Al die tijd zijn mijn borsten blijven lekken en nu zijn ze dus weer actief. ’s Ochtends kon ik nog steeds niet zonder bh naar beneden, overdag kan dat gelukkig nog wel en ook ’s avonds kon ik de afgelopen maanden m’n bh uit laten, maar dat kan nu niet meer. Steken in m’n borsten ook, alsof er iets kriebelt in m’n bh (een kruimel of iets dergelijks), maar dat is het niet.”

Vlak nadat ik ook met Clearblue positief had getest schreef ik dit: “Maar vooral ook het gevoel. Héél veel testen al gedaan, telkens negatief. Kevin die vroeg of ik het zeker wist, want hij vond dat ik wel een erg opgezet laag buikje kreeg. Kevin die opeens weer de babykamer op ging ruimen in plaats van met de wc verder ging. Vanaf de eisprong dronk ik geen koffie meer. Durfde niet met St. Marc te poetsen. Nam mijn vitamines eindelijk weer netjes. Deed de dag vóór de positieve test nog een paar krokussen in de grond (waarbij ik de grond nauwelijks aanraakte) en deed dat met de gedachte van ‘hm, dadelijk kan het misschien weer 9 maanden niet meer’. Ik begon al een notitie genaamd ‘derde zwangerschap?’ om mijn symptomen bij te houden.” Ik wist het gewoon. Zo bijzonder!

Typische zwangerschapskwaaltjes uit het eerste trimester

Niet veel later logen ook de symptomen er niet meer om: “Weer die ENORME boeren. Honger vóór het ontbijt, maar daarna weer misselijk en last van boeren. Tot aan het avondeten redelijk misselijk gebleven. Strakke spijkerbroek zat helemaal niet lekker. ’s Avonds met werken zelfs de hele tijd broek mijn broek omhoog of omlaag gedaan omdat mijn buik zo opgezet was.”

Ook schreef ik: “Koud-warm, zo’n beetje rillerig en toch zweterig. Maar oh, zo happy!”

De typische kwaaltjes uit het eerste trimester namen in rap tempo toe. 5 dagen na de eerste positieve test zat ik alweer aan de waterijsjes. “Net als een paar maanden geleden. Alleen paste het toen iets beter bij het seizoen.”

“Zo raar en bijzonder om dit nu al voor de derde keer mee te maken! En dat op zo’n korte termijn. Voelt het daarom nu anders? Ben ik minder onzeker? Omdat ik het een paar maanden geleden nog heb meegemaakt? 3 maanden geleden was ik nu nog zwanger van Spookje!

tips tegen zwangerschapsmisselijkheid

Niet meer onzeker over het eerste trimester?

Het verbaasde me echt hoe rustig ik was. Tijdens mijn tweede zwangerschap was ik vrijwel direct vanaf het begin heel onzeker – nu niet. Toch stelde dat me niet helemaal gerust. Was ik minder onzeker omdat ik diep van binnen voelde dat het dit keer wel goed zat, of omdat ik mijn gevoel uitschakelde om mezelf te beschermen? “Zo bijzonder hoe rustig ik nu ben. Waar ik de eerste twee keren bij alles wat ik voelde (en vooral ook alles wat ik opeens niet meer voelde) het internet opdook, merk ik het nu wel op, maar denk ik er verder niet echt over na. Ik ben zwanger tot het tegendeel bewezen is, zeg maar. Zou het ook komen doordat ik weken nadat Spookje niet meer groeide nog altijd misselijk was en allerlei andere symptomen had en ik dus zelf ervaren heb dat kwaaltjes niets zeggen?”

8 dagen na de positieve test viel het me op dat ook mijn huid ontzettend rustig was (en is). “Compleet anders dan bij Ella en zelfs de vorige keer, geloof ik. Zouden we dan toch een zoon krijgen?”

Tevens merkte ik op dat mijn haar minder uitviel – yes! Ik had wel zo nu en dan wat kramp en moest vooral geen onverwachte bewegingen maken met mijn onderbuik, anders voelde ik echt zo’n pijnscheut. Ja, er was duidelijk wat gaande daar beneden!

Vanaf 5 weken kon ik al niet meer op mijn buik slapen wegens de hartkloppingen die ik dan kreeg. Ook dat kwam me bekend voor uit het eerste trimester van mijn beide vorige zwangerschappen. Daarnaast kreeg ik echter ook al flink last van lage rugpijn. Vervelend met zitten, maar vooral ook met slapen!

Een week later begon de vermoeidheid toe te slaan. Ook zag ik af en toe sterretjes en had ik het zó koud dat ik continu een sjaal om mijn nek droeg en ik mijn handen extra lang onder de lauwe kraan hield als ik ging poetsen. Wat voelde dat heerlijk!

Moe en misselijk

Soms werd het me wel allemaal even iets teveel: “Kotsmisselijk boven de plee, dreumes met verlatingsangst aan het huilen omdat ze niet bij mama mag. Kan weer niet zonder mama slapen, dus kotsmisselijk en met lekkende borsten in de stoel naast haar tot ze slaapt en dan gauw zelf naar bed.” Pfoe, vooral in combinatie met de angst voor weer een onzekere echo hakten zulke momenten er wel flink in!

‘Gelukkig’ gingen de dagen al iets sneller voorbij omdat ik vroeg mijn bed indook. Ik was vooral ’s avonds zó misselijk en had het zó koud dat ik niets meer waard was. 21.00 uur haalde ik vaak al niet eens meer; vaak lag ik om 20.00 uur al met een emmer naast m’n bed te pitten.

Wát een opluchting voelde ik dan ook toen we tijdens de eerste echo (met achteraf gezien 6 weken en 6 dagen) direct een kloppend hartje zagen! “Ik had nog nauwelijks de kans gehad om zelf te kijken en de verloskundige zei al: ‘Ja, daar zie ik een mooi kloppend hartje.’ WAT EEN OPLUCHTING!”

eerste trimester

Nu écht schrijven over het eerste trimester

Natuurlijk zat de angst er bij mij alsnog flink in, maar deze echo gaf ons al enorm veel goede hoop. Ik begon zo langzamerhand wat tips te verzamelen in mijn notities, waar ik later een artikel over schreef: 10 tips tegen zwangerschapsmisselijkheid.

Het lukte me op dat moment echter niet om überhaupt veel blogs te schrijven, want ’s avonds dook ik met een grieperig gevoel al vroeg in bed. Ik was moe en had het steeds vaker koud, terwijl ik tegelijkertijd een warme gloed op mijn gezicht had en mijn hele lijf voelde tintelen. Zo’n typisch gevoel van koorts, maar dan zonder koorts te hebben!

Ook begonnen mijn darmen steeds meer te protesteren. Ze rommelden wat af en de lucht kwam er aan alle kanten uit 😉 Ik had continu het gevoel dat ik misselijk was van de honger, maar 5 minuten nadat ik iets had gegeten was ik weer net zo misselijk als daarvoor.

Die misselijkheid hing sterk samen met mijn vermoeidheid. Ik sliep eind februari twee nachten iets langer en beter, ondanks dat ik de tweede nacht vanaf 23.40 uur naast Ella lag. “Doordat ze me tot 6.30 uur uit liet slapen voelde ik me de dag erna echter heel energiek en nauwelijks misselijk! ’s Avonds had ik zelfs weer een klein beetje puf om te bloggen, met als resultaat dat ik een half uur later naar bed ging. Ik had een onrustige nacht, was zelf vaak wakker en Ella ook. Het gevolg? KOTSMISSELIJK, branderige ogen, moe. Bleeeeeghh! Pregnancy is kicking in en moeders moet écht om 21.00 uur slapen.”

Een compleet mensje in beeld

Het werd overigens wel een dingetje dat ik slecht sliep vlak voor een nieuwe echo. Ondanks dat mijn gevoel zei dat het goed zat, bleef ik onbewust dus erg onrustig. Tot onze grote vreugde zagen we op de tweede echo (met 9 weken) direct een compleet mensje in beeld! “Overduidelijk kloppend hartje. Kevin zei meteen: ‘Nu moet je het toch echt zien!’ Ik zag het: fantastisch. We zagen handjes en voetjes in wording en aan de zijkant zelfs de navelstreng, heel mooi getwist. Zo bijzonder!”

Niet veel later begonnen de kwaaltjes uit het eerste trimester al iets af te nemen. Waar ik me tijdens mijn eerste zwangerschap zorgen maakte toen dit gebeurde, wist ik nu dat het normaal was. Ook toen ik zwanger was van Ella namen de klachten rond 10 weken af. Dit keer zelfs al iets eerder, al bleek achteraf dat ik iets te vroeg had gejuicht. “De misselijkheid lijkt ietsje af te nemen. Nog steeds vooral ’s ochtends en ’s avonds, maar iets minder heftig. Vermoeidheid blijft wel pittig; moet echt om 21.00 uur in bed liggen. Na de echo wel weer een stuk beter geslapen!”

Helaas had ik het patroon van slechte nachten voorafgaand aan echo’s nog niet doorbroken: “Weer eens een nacht zó slecht geslapen. Wéér de op-een-na-laatste nacht voor een echo. Een uur wakker gelegen, zelfs gemediteerd en gelezen. Na het lezen eindelijk in slaap gevallen. Ik word gewoon zeker 10 keer per nacht wakker en soms heb ik dan zo’n rugpijn of moet ik zoveel piekeren dat ik niet meer in slaap val. Na een tijdje wakker te zijn word ik ook nog misselijk, wat natuurlijk niet bepaald helpt. Kevin snurkt, helpt ook niet. Ik dacht na een tijdje: Ella wordt maar wakker, dan kan ik naast jou komen liggen! Vervolgens ’s ochtends na het ontbijt weer moe, branderige ogen en zó ontzettend misselijk. Het is het allemaal waard, maar pfff!”

eerste trimester

Tranen van geluk

Op zaterdag 6 maart voelde ik me echter gelukkiger dan ooit! Een van de verloskundigen uit mijn praktijk moest extra echo’s maken voor haar opleiding, dus mocht ik weer langskomen. Ella ging met haar tante en oma naar de speeltuin en ik ging in m’n eentje de fiets op. De zon scheen heerlijk, dus ik maakte er meteen een gezellig uitje van! Eerst haalde ik aan de andere kant van de stad een tweedehands jumpsuit op voor Ella, vervolgens pikte ik een Too Good To Go-box op bij de Lidl en met twee volle tassen aan m’n stuur fietste ik door naar de verloskundigenpraktijk. Ik voelde me op dat moment al zó intens gelukkig! Mijn oudste kind was aan het genieten in de speeltuin en ik zat in m’n eentje op de fiets met muziek in mijn oren en de zon die tussen de bomen door op mijn gezicht scheen, op weg naar een echo van mijn jongste kind. GENIETEN!

En het werd nog zoveel beter. De echo die ik kreeg was fantastisch. Voor mijn gevoel op dat moment de mooiste echo die ik ooit had gehad! Eindelijk weer uitwendig, een hele mijlpaal. En direct een compleet kindje in beeld! Met lange schoppende benen, een zwaaiend handje, billen die de lucht in gingen en even later zelfs een lief gezichtje dat onze kant op leek te kijken. Wat was dit prachtig om te zien! Én om weer een hartslag te horen. Het beste geluid van de wereld!

Op de terugweg genoot ik zo intens dat ik besloot een klein stukje om te fietsen. Ik wilde dit geluksgevoel nog heel even vasthouden en van deze tijd voor mezelf genieten. Toen er toevallig ook nog een mooi nummer in mijn playlist voorbijkwam, hield ik het niet meer droog. Het kon me niets schelen: dit waren tranen van geluk!

Die avond was ik wel he-le-maal gesloopt. Ik had zoveel energie weggegeven! Maar het was het uiteraard driedubbel en dwars waard.

Mijn emmertje liep over

Juist nu ik zo gelukkig was, begon de spanning van de voorafgaande weken me op te breken. Continu die angst dat het mis zou gaan, een geheim bij me dragen en de fysieke ongemakken – het werd me steeds vaker te veel. Toen ik op 9 maart weer eens rond middernacht naast een verdrietige Ella moest gaan liggen en we beiden te weinig sliepen, liep mijn emmertje dan ook over. Ik appte een vriendin: “Ik was er echt even klaar mee vanmorgen: zó misselijk en moe en dan Ella die ontzettend druk is omdat ze natuurlijk te weinig heeft geslapen. Ik barstte in huilen uit en dan is ze wel meteen weer heel lief! ‘Mama, pijn? Tus!’ Kreeg heel veel kusjes ❤️”

Op dat moment trok ik ook de conclusie dat ik niet alleen fysiek moe was, maar ook mentaal. “Ben zó moe van het vechten, het sterk zijn. Al wekenlang misselijk en moe, spanning voelen en een geheim bij me dragen. Ik weet soms niet hoe ik de dagen door moet komen. Geen puf om het huishouden te doen en dan Ella die slecht geslapen heeft om me heen. Help?!”

Ook ’s avonds had ik al wekenlang geen puf meer om te werken, en daar ergerde ik me kapot aan. Niet zozeer om dat ik zo graag wilde werken, maar omdat ik als alternatief ook niet echt kon ontspannen. “Lig eigenlijk maar op de bank te wachten op een acceptabel tijdstip om naar bed te gaan.”

eerste trimester

Het eind van het eerste trimester in zicht

Gelukkig voor mij hoefde ik niet langer meer te wachten. Op 11 maart hadden we dan eindelijk de termijnecho en daar keek ik al het hele eerste trimester zo enorm naar uit. Pas op dat moment zou alles in gang worden gezet: extra controles bij de gynaecoloog, bloedonderzoek, zwangerschapsverklaring, kraamzorg, etc. Ik wist dat het daardoor pas écht echt zou gaan voelen! En dat deed het. Hoewel ik het soms nog steeds onwerkelijk vind dat er weer een mini-mensje in mijn buik groeit. Dat Ella echt een zusje krijgt. Dat wij straks ouders zijn van twee fantastische meiden!

Nu de hele wereld het echter mag weten, is er een enorme last van mijn schouders gevallen. Natuurlijk hadden we ervoor kunnen kiezen om het al eerder bekend te maken, want wie zegt dat je per se tot de termijnecho moet wachten? Toch vonden wij dat zelf wel zo prettig. Ondanks de spanning had ik het achteraf gezien absoluut niet anders willen doen. Ook dit stukje hoort er voor mij bij: het eerste trimester geheimhouden – grotendeels dan. Na de termijnecho kón ik echt niet meer. Geen dag langer! ’s Middags appte en belde ik nog een paar mensen en diezelfde avond lieten we iedereen weten dat Ella vanaf september grote zus mag heten!

eerste trimester
Volg:
Delen:

6 Reacties

  1. 27/04/2021 / 08:34

    Gefeliciteerd met je zwangerschap! Ik kan het mij heel goed voorstellen dat je toch nog hebt gewacht met de bekendmaking na de termijnecho. Doe altijd waar jij je goed bij voelt en geniet van je zwangerschap!

    • Giulia Califano
      Auteur
      29/04/2021 / 10:54

      Dankjewel!

  2. 29/04/2021 / 09:47

    Wat een mooi, eerlijk en oprecht stuk heb je geschreven over je eerste trimester. Wat bijzonder dat je het zo goed voelde. Ik wist het bij de zwangerschap van mijn dochter ook zeker vanaf het begin. Ik heb niet zulke boeren gelaten tijdens mijn zwangerschap, maar de misselijkheid, moeheid en gevoelige borsten herken ik zeker. Fijn dat alle echo’s goed zijn. Ik wens je een heerlijke zwangerschap toe.

    • Giulia Califano
      Auteur
      29/04/2021 / 10:55

      Dankjewel voor je mooie woorden! Bijzonder hoe snel je zo’n sterke band hebt met je kindje, hè.

  3. 29/04/2021 / 10:53

    wat leuk en wat spannend. van harte gefeliciteerd

    • Giulia Califano
      Auteur
      29/04/2021 / 10:54

      Dankjewel!

Geef een reactie