https://www.googletagmanager.com/gtag/js?id=UA-108799751-1

Zo hielpen wij onze peuter zindelijk te worden voor haar tweede verjaardag

peuter zindelijk

Luiers, luiers en nog meer luiers – je verbruikt er heel wat in die eerste jaren van het ouderschap! Er komt echter een moment waarop je kind leert het toilet te gebruiken. Dat is handig! Oké, niet direct natuurlijk. Je peuter zindelijk maken gaat immers niet zonder slag of stoot. Lees: zonder ongelukjes, heel wat tijd en een flinke portie geduld. Met momenten verlang je misschien wel terug naar die oh, zo gemakkelijke luiers. Toch viel het mij achteraf enorm mee. En wat ben ik nu blij met onze zindelijke peuter! In deze blog leg ik je dan ook graag uit hoe wij onze peuter hielpen zindelijk te worden – al vóór haar tweede verjaardag!

Elk kind is anders

Voordat ik verder uitweid over hoe wij onze peuter hielpen zindelijk te worden, even een disclaimer: natuurlijk is elk kind anders. Allereerst schijnen meisjes vaak iets sneller zindelijk te kunnen worden dan jongens, dus daarin had onze Ella al een voorsprong. Daarnaast is ze erg pienter en praatte ze destijds al enorm veel: ze kon bijvoorbeeld al goed zelf aangeven wanneer ze had gepoept. Voor mijn gevoel zou ze er wel eens klaar voor kunnen zijn om zindelijk te worden, dus wat hadden we te verliezen? Tijd, meer niet. Mocht ze binnen een paar dagen nog geen enkele progressie boeken, dan hadden we het tenminste geprobeerd en zouden we een paar maanden later gewoon weer een poging wagen. Tijdens mijn zoektocht naar informatie en tips las ik onder andere dat zo’n ervaring zelfs kan helpen om een volgende keer gemakkelijker zindelijk te worden. Niets dat ons in de weg stond om op z’n minst eens te gaan oefenen dus!

Hoe begin je met je peuter zindelijk maken?

Met die gedachte in mijn achterhoofd begonnen we in de tweede week van mei met Ella’s zindelijkheidstraining. Al hadden we in de periode daarvoor wel al wat voorbereidingen getroffen. We kochten een ontzettend leuk potje voor haar, waar ze al regelmatig mee speelde. Ja, er zijn genoeg goedkopere potjes te vinden, maar toen we eenmaal met Ella’s zindelijkheidstraining startten waren we maar wat blij met onze keuze voor dit exemplaar! Voor mijn gevoel heeft het haar echt geholpen dat dit potje zo realistisch is. De kleine versie van de wc die papa en mama gebruiken. Met een deksel, een doorspoelknop met geluidseffect en ruimte voor toiletpapier in de achterkant. Al weken voordat ze zonder luier door het huis banjerde speelde ze met haar eigen wc en raakte er op die manier al mee vertrouwd. De eerste stap was gezet!

Verder kocht ik van tevoren al wat vrolijke onderbroekjes voor Ella, waar ze ook heel blij van werd. Ze was apetrots dat ze net als papa en mama een ‘opoep’ aan mocht en gaf zelf aan welke kleur ze aan wilde. Al enkele weken voordat we haar op het potje lieten plassen droeg ze geen rompers meer – die vervingen we door hemdjes en onderbroeken. Zo raakte ze al gewend aan haar nieuwe outfits! Tip: koop vooral de onderbroekjes wel in een maatje groter. Dan passen ze nog over de luier heen en mocht het je peuter nog niet lukken om zindelijk te worden, dan kun je ze later alsnog gebruiken.

Die luiers verving ik na een tijdje zo nu en dan door luierbroekjes, die ik gemakkelijk naar beneden en weer naar boven kon trekken. Ideaal, want nu konden we Ella eenvoudig op vaste momenten alvast even op het potje zetten! Dat deden we bijvoorbeeld na een maaltijd en na haar dutje. Zo wende ze alvast aan het met blote billen op haar potje zitten – iets wat ze de eerste paar keren helemáál niet leuk vond. Na heel even doorbijten wende ze er echter aan en ondanks dat ze nog niet plaste of poepte, raakte ze zo wel al steeds meer bekend met wat we van haar verwachtten.

Gejuich en gejoel

Al het bovenstaande verliep heel natuurlijk en soepel: al spelenderwijs werkten we naar de ‘echte’ zindelijkheidstraining toe. Daarmee startten we tijdens de vakantie van Ella’s gastouder. Twee weken lang was Ella vaker thuis dan normaal en werkte ik minder uren, wat ons de kans gaf om samen flink te oefenen. Idealiter was ze in die tijd helemaal nergens heen gegaan, maar ik kon mezelf op dat moment geen vakantie permitteren en de beide opa’s en oma’s wilden maar al te graag hun vaste oppasmomentje vasthouden! Voor ons helemaal prima: door de vele afwisseling zou ze wat langzamer zindelijk worden, maar we hadden toch ook geen haast?

Thuis liet ik Ella vanaf die tijd zonder luier rondlopen. Vrijwel elke dag eerst wel met een broek en onderbroek aan, omdat ze dat zelf graag wilde. Na een paar ongelukjes vond ze het telkens echter prima om in haar blote billen rond te lopen – wat mij natuurlijk een heleboel was scheelde. Wassen deed ik die eerste dagen immers in overvloed! Wel legde ik dekens op de bank en haalden we het vloerkleed tijdelijk uit de woonkamer, zodat ze in principe niets wat niet gemakkelijk gewassen kon worden zou bevuilen. Ook bleven we vrijwel continu beneden, waar haar potje een vaste plek had en ik slechts één verdieping hoefde te dweilen.

Dat laatste deed ik die eerste dagen immers ook veelvuldig. Vooral ’s ochtends bleek Ella een zeer actieve blaas te hebben. Telkens als ik me omdraaide was ze alweer nat! Ergens ook wel logisch, want ze was gewend alle kleine beetjes te kunnen laten lopen. In eerste instantie gaf ze er niet zoveel om dat ze vies werd, wat natuurlijk niet echt hielp bij het zindelijk worden. Ik bleef echter continu bij haar in de buurt en zodra ik zag dat ze begon te plassen, zette ik haar al plassende op het potje. Ja, dat betekende dat ik zelfs nauwelijks even de keuken in kon duiken of zelf naar de wc kon, maar het werkte wel! Zodra ze eenmaal een paar keer op deze manier wat druppels in haar potje had laten vallen, kreeg ze de smaak te pakken. Ik juichte haar enthousiast toe bij elk plasje dat geheel of gedeeltelijk lukte en daar genoot ze met volle teugen van. Na verloop van tijd begon ze zelf mee te juichen en te klappen: “Yeeeey, Ella!”

Je peuter helpen zindelijk te worden: herken de signalen

De eerste week zindelijkheidstraining vloog op deze manier voorbij. Ik was bekaf, maar we boekten wel progressie. Genoeg om nog niet op te geven! Maar goed ook, want met vallen en opstaan ging het steeds beter. De eerste weken had Ella nog wel vrijwel elke dag één of meerdere ongelukjes, vooral als ze fanatiek aan het spelen was. Tussendoor bleef ze echter steeds langer droog en steeds vaker plaste ze volledig op het potje. Inmiddels merkten we dan ook goed wanneer ze naar de wc moest: dan ging ze met haar beentjes trappelen of met haar heupen wiebelen. We vroegen haar dan of ze moest plassen en ook al zei ze ‘nee’, we zetten haar toch op het potje – meestal met succes.

En trots dat ze vervolgens was! We moesten klappen, juichen, papa bellen, foto’s maken, filmpjes versturen… Iedereen feestte mee! Terecht natuurlijk, want we vonden het allemaal hartstikke knap dat Ella al vóór haar tweede verjaardag zindelijk begon te worden. Het feest was echter pas echt compleet toen ze ook op het potje leerde poepen. Daar had ze de eerste twee weken nogal wat moeite mee: ze hield het op. Een enkele keer poepte ze in haar onderbroek, maar aan het eind van de tweede week poepte ze opeens een paar dagen helemaal niet. Om te testen of ze niet durfde, trok ik haar ’s avonds na het eten even een luier aan. Toeval of niet, even later poepte ze daarin. Ik was allang opgelucht dat ze weer wat had losgelaten. En ach, als ze voorlopig nog in een luier wilde poepen, vond ik dat ook helemaal prima! Toch bleek dat niet de oplossing te zijn. Achteraf gezien leek ze in die periode toevallig verstopt te hebben gezeten, want toen ze na weer een paar dagen zonder poepluiers een ongelukje had waarbij zelfs wat bloed te bespeuren viel, ging het beter. Binnen no-time had ze door dat ze ook op het potje kon poepen en dat vond ze alleen maar machtig interessant!

peuter zindelijk

Mejuffrouw ‘zelluf doen’

Ze leerde vervolgens razendsnel dat ze haar handjes op de grond moest zetten en haar billen in de lucht moest gooien, zodat wij ze konden poesten. Haar potje bracht ze zelf naar de wc om het daar om te kieperen. Ook dat soort ritueeltjes hielpen enorm bij Ella’s zindelijkheidstraining. Ze heeft een enorm sterk eigen willetje en geeft niet graag iets uit handen. Alles wat ze zelf kán doen, laat ik haar dan ook zelf doen. Dat werkt!

Net zoals wat andere trucjes die ze gaandeweg zelf ontdekte. Zo vond ze het fantastisch om ook anderen op het potje te zetten. Haar baby, knuffels en badeendjes bijvoorbeeld. Prima! Ella op het potje, baby op het poppenpotje ernaast en samen plassen maar. Toiletpapier pakken mocht ze natuurlijk alleen als ze zelf geplast had óf als baby geplast of gepoept had natuurlijk. Dan veegde ze haar billen ook uitvoerig en onder begeleiding van een uitgebreide mondelinge instructie af.

Op deze manier probeerde ik heel goed in te spelen op alles wat Ella zelf aangaf. Ja, ik was degene die haar stimuleerde op het potje te plassen en te poepen, maar ik ging wel mee in wat zij nodig had. En buitenshuis hielden we in eerste instantie de luierbroekjes erin. Als we naar de supermarkt gingen bijvoorbeeld, maar ook wanneer ze bij opa en oma ging spelen. Pas toen ze thuis nog maar zo’n 1 à 2 ongelukjes per week had, lieten we de luierbroekjes steeds vaker achterwege. Haar eigen potje nam ze mee naar opa en oma en als ze net had geplast, durfde ik best al even met haar naar de winkel te gaan zonder luier. Na een paar weken was ik spontaan een keer anderhalf uur zonder luier met haar onderweg en toen we thuiskwamen rende ze direct naar haar potje. Perfect!

Overdag is onze peuter zindelijk

Inmiddels zijn we een paar maanden verder en kunnen we Ella overdag echt zindelijk noemen. Voor de zekerheid doet ze haar dutje nog met een luierbroekje aan, maar die blijft vrijwel altijd droog. Ze gaat ook gerust zonder luier de auto in of ergens mee naartoe. Alleen als we echt lang onderweg zijn en er niet overal toiletten in de buurt zijn, krijgt ze voor de zekerheid een luierbroekje aan. In de auto geeft ze dan wel aan dat ze moet plassen, maar omdat we niet overal direct kunnen stoppen, is het wel zo handig dat ze eventueel haar luier kan gebruiken. Dat zegt ze zelf dan ook: “Ella heb je luier aan.”

Het liefst gebruikt ze die echter niet meer: ook als ze een luier aan heeft geeft ze netjes aan wanneer ze moet plassen en poepen. En dat doen we inmiddels op de grote wc! Het potje heb ik vandaag maar naar zolder gebracht, want die staat al wekenlang ongebruikt op dezelfde plek. Sinds ze één keer bij opa en oma op de grote wc heeft geplast, heeft ze de smaak te pakken. Vanaf dat moment wilde ze al niet meer op haar potje poepen en even later rende ze ook voor elk plasje naar het toilet. Ideaal, want nu hoef ik ook geen potje meer schoon te maken!

Natuurlijk ligt er op de wc wel een toiletverkleiner. Ze kan zonder en doet dat als we ergens anders zijn ook, maar ze zit veel prettiger op zo’n verkleiner en vooral poepen gaat haar in die positie natuurlijk een stuk beter af. Ook deze hebben we al vanaf het begin af aan geïntroduceerd, al vond ze het in eerste instantie een beetje eng om erop te zitten. Uiteindelijk zette ze zelf na een tijdje de knop om en sindsdien zit ze bijna net zo vaak op de wc als haar moeder! 😉

15 tips om je peuter zindelijk te maken

Bijna 2000 woorden verder heb ik nog altijd niet alles gezegd over hoe wij onze peuter hielpen zindelijk te worden. Daarom zet ik hieronder nog even alle tips die ik al gegeven heb op een rijtje én zet ik er nog een paar extra aanraders bij! Let op: dit is wat voor ons werkte. Wie weet heeft jouw kind behoefte aan een andere aanpak of ben je het zelf ergens niet mee eens – dat mag! Ik deel alleen maar ons verhaal, in de hoop je daarmee wat handvatten te kunnen bieden die ook op jou en je peuter van toepassing kunnen zijn 🙂

  • Ga na of je kind al enkele signalen afgeeft die erop kunnen wijzen dat hij of zij zindelijk zou kunnen worden.
  • Wacht niet per se tot je kind zelf kan zeggen dat het moet plassen of poepen: dat leren ze gaandeweg wel.
  • Twijfel je of de tijd rijp is? Probeer het gewoon! Mocht je peuter er echt nog niet aan toe zijn, dan is hij of zij nu wel een ervaring rijker en probeer je het over een paar maanden gewoon nog eens.
  • Neem de tijd voor een soepele transitie met luierbroekjes, ondergoed, een aantrekkelijk potje en een toiletverkleiner.
  • Introduceer het potje eerst op vaste momenten, zoals na de maaltijd en het slapen.
  • Kies voor een rustige periode waarin je kind veel thuis is om met de echte zindelijkstraining te starten.
  • Bescherm banken, vloerkleden en andere objecten die niet gemakkelijk schoon te maken zijn.
  • Laat je kind thuis zoveel mogelijk in alleen een onderbroekje of blote billen rondlopen.
  • Blijf de eerste paar dagen binnen zo’n 2 meter afstand van je kind om hem of haar direct tijdens het plassen op het potje te kunnen zetten.
  • Juich je kind overdreven enthousiast toe bij elk druppeltje dat in het potje valt en maak er een feestje van!
  • Als je kind daar ontvankelijk voor is: laat het zijn succes delen met opa’s en oma’s, ooms en tantes of andere naasten.
  • Word vooral niet boos om ongelukjes! Laat je kind weten dat het niet erg is en help hem of haar om door te zetten.
  • Ga zoveel mogelijk mee in de behoeften van je kind. Wil hij of zij liever het potje gebruiken of een toiletverkleiner? Nog even een luier aan om te poepen? Badeendjes en knuffels ook op de wc zetten? Papier nodig om de billen van de baby te poetsen? Zolang het maar werkt en hij of zij er plezier in heeft – waarom niet?!
  • Leer de signalen te herkennen waarmee je kind zonder woorden laat zien dat het moet plassen of poepen, zoals trappelen of met de heupen wiebelen.

En de allerbelangrijkste tip: zet even door! Die eerste dagen heb ik mezelf regelmatig vervloekt om waar ik aan was begonnen. Ja, ik twijfelde er soms zelfs over of ik wel door moest zetten. Dat mijn man een stuk minder volhardend was dan ik, hielp niet bepaald mee. Hij trok Ella al gauw weer een luier aan en vond dat ze veel te veel ongelukjes had. Ik was echter degene die de meeste tijd met haar doorbracht en ik zag dat ze progressie boekte, al was het aanvankelijk slechts in hele kleine stapjes. Bovendien leed ze er niet onder dat we haar hielpen zindelijk te worden. Zou zij het afschuwelijk vinden of er echt last van hebben, dan zou ik natuurlijk niet zomaar doorzetten. Haar afkeer was telkens echter maar van zeer korte aard en hoewel het in die eerste weken vaker niet dan wel goed ging, had ze er toch plezier in. Na verloop van tijd riep ze zelf al “te laat!” als ze weer eens een ongelukje had gehad.

Zo is je peuter zindelijk maken kinderspel

Ja, het was even hard werken, veel poetsen en doorbijten. Maar inmiddels zijn we allemaal maar wat blij met onze zindelijke peuter! En zij zelf ook. Ze is nog steeds apetrots als ze weer eens een “hele dikke drol” heeft gemaakt en vindt het hartstikke interessant om op andere plekken naar de wc te mogen. Zelf de deur open- en dichtdoen, wc-papier pakken, doorspoelen en de handjes wassen – wat een avontuur!

Binnenkort beginnen we hier weer aan het luierfestijn, wanneer Ella’s zusje ons gezin komt verrijken. Ik verheug me echter ook al op zo’n twee jaar later, wanneer we haar mogen helpen zindelijk te worden! Nu weten we dat het even pittig zal zijn, maar absoluut de moeite waard is. Als je er op een luchtige manier mee om kunt gaan, is je peuter zindelijk maken wat mij betreft kinderspel!

peuter zindelijk

Volg:
Delen:

13 Reacties

  1. Lindaschrijftop
    27/08/2021 / 09:38

    Bij de een ging het soepel en bij de ander wat minder. Ik zetten ze om het half uur op de w.c

  2. 27/08/2021 / 10:44

    Ik wacht net zolang totdat ze zelf zeggen dat ze geen luier meer om willen, dan is het zo gepiept. Ook snachts.

  3. 27/08/2021 / 10:55

    Wat fijn dat het zo snel gelukt is om je kind zindelijk te maken. Ik gebruikte destijds katoenen luiers in de hoop dat dit zou helpen. Maar bij mijn vijf kinderen bleek het vooral een kwestie wanneer het kind zelf zo ver was. Ik kon dat weinig stimuleren helaas. Dus ik ben onder de indruk van hoe snel jij het voor elkaar kreeg.

  4. 27/08/2021 / 11:27

    Wat een mooie uitgebreide post. Handige tips! Heel fijn dat jullie meisje nu al zindelijk is, wellicht helpt het goede voorbeeld over twee jaar het zusje ook weer. Een van mijn vriendinnen had lang gewacht om de oudste zindelijk te maken, en toen waren er twee tegelijk aan de beurt, beslist geen goed idee!

  5. 27/08/2021 / 14:03

    Onze kinderen zijn nu 20 en 16 en is die periode al lang voorbij. Hoe wij dat destijds hebben aangepakt durf ik zo niet meer te zeggen. Wel leuk en handig voor jonge ouders die nu in die situatie zitten.

  6. M
    27/08/2021 / 16:10

    Goede tips! Mijn dochter drinkt vanaf dat ze baby is al veel, dus dat was een flinke uitdaging, maar het is gelukt! Nu alleen ’s nachts nog…

    • Giulia Califano
      Auteur
      30/08/2021 / 08:58

      Herkenbaar! ’s Nachts lijkt me ook lastig, daar beginnen we voorlopig nog niet aan. Maar dat schijnt vanzelf na een poosje wel te komen, toch? Daar gaan we in ieder geval vanuit! 🙂

    • Giulia Califano
      Auteur
      30/08/2021 / 08:58

      Leuk om te horen! En succes alvast 😉

  7. 29/08/2021 / 16:06

    Wat een goed en uitgebreid artikel. Mijn dochtertje is inmiddels 9 jaar dus ook voor mij is het al een tijdje geleden. Maar de wc-bril verkleiner herken ik zeker nog wel. Ik heb het heel ‘chill’ en in de flow gedaan. Ik kan mij nog wel herinneren dat het de ene keer wat beter ging dan de andere keer. Voor ze naar de basisschool ging was ze zindelijk volgens mij. Of in de nacht nog niet helemaal? Dacht het wel. In ieder geval ging het heel relaxed en dat is denk ik ook heel fijn. Zowel voor kind als de ouders.

    • Giulia Califano
      Auteur
      30/08/2021 / 08:59

      Leuk om te horen! Dat denk ik ook, dat het vooral relaxed moet gaan, zodat het kind zich er ook prettig bij voelt 🙂

  8. 29/08/2021 / 17:13

    Handige tips. Ik weet zeker dat veel ouders dit herkennen of dat ze er wat aan hebben

  9. 31/08/2021 / 09:22

    Dat klinkt alsof het heel snel ging. En een heel uitgebreid artikel met tips die jonge ouders vast kunnen gebruiken!

Geef een reactie