https://www.googletagmanager.com/gtag/js?id=UA-108799751-1

Telefoongebruik in het bijzijn van je kind: zo pak ik het aan

telefoongebruik

Anno 2021 zijn we er natuurlijk hartstikke mee vergroeid: onze smartphones. Dat apparaat van mij zit zowat aan mijn hand vastgeplakt en gaat o-ve-ral mee naartoe. Onze peuterdochter weet mama’s ‘teun’ ook feilloos te vinden en begint al aardig handig te worden in de omgang met dat toestel waar zij in mijn ogen nog lang niet oud genoeg voor is. Maar had ik anders verwacht? Nee, natuurlijk niet. Ze ziet precies wat wij allemaal voor elkaar krijgen met die ‘magische machientjes’ van ons en alles wat haar zint neemt ze in rap tempo op. Ik probeer daarom steeds meer te letten op mijn telefoongebruik in haar bijzijn. Me bewust te zijn van mijn schermtijd en van wat ik vastleg. Van wat ik haar wel en niet laat zien en leer. Tijd om mijn overwegingen eens op papier te zetten!

Bevallen zonder smartphone? Ondenkbaar!

Ik kan er immers niet omheen dat mijn dochters opgroeien als een heuse smartphonegeneratie. Die smartphones van ons gingen ruim twee jaar geleden zelfs mee de operatiekamer in, want natuurlijk moest de geboorte van onze oudste dochter vastgelegd worden! En vanzelfsprekend staan ze ook dit keer weer op het lijstje voor mijn vluchtkoffer: een telefoon met voldoende geheugen én een oplader!

Eenmaal bevallen week dat ding twee jaar geleden dan ook niet van mijn zijde. Wegens drukte op de kraamafdeling mocht manlief niet blijven slapen, dus als hij weg was lag ik driftig te appen en natuurlijk tientallen foto’s te maken van onze kersverse dochter. Vooral voor dat laatste is een smartphone voor mij ontzettend belangrijk: ik wil alles vastleggen én kunnen delen. Daarom koos ik jaren geleden al voor een Sim Only abonnement van T-Mobile, zodat ik flexibel zou zijn in het aanpassen van mijn abonnement én in de aanschaf van een nieuw toestel. Mijn huidige telefoon is een OnePlus 6, die ruim 3 jaar geleden zo’n beetje de beste smartphonecamera had die er bestond. Inmiddels is dat natuurlijk allang niet meer het geval!

Ik twijfel er nu over om de ‘oude’ OnePlus 8 van mijn man over te nemen, want hij heeft vanuit zijn werk alweer een nieuw toestel met Sim Only ontvangen. Zijn OnePlus 8 heeft natuurlijk alweer een betere camera en beschikt over meer geheugen dan mijn exemplaar – dat regelmatig zo vol zit dat ik niets meer kan filmen. Oeps, maar mijn kind is ook gewoon veel te leuk! Voor de bevalling is dat echter wel een dingetje: de kans zit er inmiddels dik in dat ik weer een geplande keizersnede moet ondergaan, waarna ik wederom zo’n 48 uur in het ziekenhuis zal moeten blijven. Dan wil ik dus wel een goede camera en vooral ook genoeg geheugen hebben om onze tweede aanwinst vast te kunnen leggen! Het zijn de perikelen waar een zwangere moeder in de 21e eeuw mee te maken heeft, hoor. Luxeproblemen uiteraard 😉

telefoongebruik

Telefoongebruik en de kracht van social media

De foto’s en filmpjes die ik sinds de bevalling van onze oudste maak, deel ik echter niet met Jan en alleman. Hoewel ik het ontzettend moeilijk vind om onze prachtige dochter niet aan de hele wereld te laten zien, ben ik toch bang voor ongewenste gevolgen. Wanneer je alleen ‘geklede’ foto’s plaatst en geen vijanden hebt kan ik geen direct gevaar bedenken, maar we weten allemaal dat de kracht van social media enorm groot is. Gooi je iets eenmaal op het internet, dan ben je het voor altijd kwijt. Je geeft de controle uit handen en ondanks dat je denkt iets weer te kunnen verwijderen, weet je nooit zeker wat er in de tussentijd al mee is gebeurd. Als ik daar te veel over nadenk, bekruipt me een heel naar gevoel. Dat doe ik dus maar niet!

Wat ik wel doe is mijn kinderen beschermen door bewuste keuzes te maken over wat ik wel en niet deel. Aanvankelijk had ik er grote moeite mee om mijn dochter onherkenbaar in beeld te brengen, maar inmiddels ben ik het gewend. Foto’s en filmpjes waarin ze herkenbaar in beeld is deel ik alleen met vrienden en familieleden – niet openbaar. Hoogstens zo nu en dan via Instagram Stories, waar ze na 24 uur weer verdwijnen. Ja, natuurlijk kan iemand er in de tussentijd een screenshot van gemaakt hebben. Dat is wederom zo’n verstopt risico van ons huidige telefoongebruik! Ik laat haar daarom alsnog niet al te vaak herkenbaar voorbijkomen en sowieso alleen op volledig onschuldige foto’s en filmpjes.

Bloot zul je op mijn social media echt nooit tegenkomen, evenals beschamende momenten. Ik denk er immers ook over na wat mijn dochter zelf zou vinden van de content die zij later eventueel over zichzelf tegenkomt. Ooit gaat ze puberen, en googelen. Ongetwijfeld zal ze verhalen over zichzelf lezen waar ze zich op dat moment misschien een tikkeltje voor schaamt, maar door haar bij die verhalen in ieder geval niet herkenbaar in beeld te brengen blijft het toch een stuk anoniemer. Bovendien zorg ik er uiteraard voor dat wat ze later over zichzelf kan vinden overwegend content is waar ze hartstikke trots op mag zijn! En als ze eenmaal uitgepuberd is, zal ze dat ook vast wel kunnen waarderen 😉

Smartphonegeneratie

Hoe de (digitale) wereld eruitziet wanneer mijn dochters opgroeien tot volwassenen, weet ik natuurlijk niet. Dat weet niemand. Maar dat vrijwel alles wat ik nu deel tegen die tijd nog altijd online staat, daar durf ik wel op te gokken. Ons telefoongebruik zal waarschijnlijk alleen maar verder toenemen. Dat kan heel leuk zijn, maar in het ergste geval ook verstrekkende negatieve gevolgen hebben. Er komt een moment waarop we onze dochters daarover zullen moeten vertellen, zeker wanneer zij zelf oud genoeg zijn voor een eigen smartphone en Sim Only abonnement. We zullen hen moeten uitleggen hoe het internet werkt, hoe social media gebruikt wordt en dat niet alle mensen goede bedoelingen hebben. Pfoe, ik moet er nog even niet aan denken!

Voor nu blijft Ella’s telefoongebruik gelukkig beperkt tot appen, een enkel spelletje en zelf filmpjes aanklikken. Tja, dat ziet onze peuter ons immers veelvuldig doen, dus natuurlijk wil zij dat ook ‘zelluf doen’. Wat dat betreft probeer ik telefoongebruik juist ook te normaliseren. Iets verbieden werkt vaak averechts en zolang ze mijn smartphone niet kan ontgrendelen, houd ik alsnog de controle. Ze komt me met alle liefde mijn telefoon brengen als ik gebeld word of als zij iets wil kijken. Zo scrolt ze zelf door de suggesties van YouTube en klikt ze aan wat ze wil zien. Ze weet het Netflix-icoontje op mijn telefoon haarfijn te vinden, selecteert het juiste profiel en zoekt vervolgens Paw Patrol op. Het liefst ligt ze elke ochtend te appen met tante Kim: “mama, Ella wil luutuig appen” – oftewel: Ella wil dat mama even de emoticons in beeld brengt, zodat zij vliegtuigen en andere leuke plaatjes naar haar tante kan sturen. Sinds een paar dagen heeft ze ook de spraakberichten ontdekt: hilarisch!

telefoongebruik

Telefoongebruik normaliseren

Door ons telefoongebruik op deze manier te integreren in het dagelijks leven, hoop ik Ella en haar zusje mee te geven dat een smartphone ontzettend veel leuke mogelijkheden biedt. Tegelijkertijd wil ik hen wel laten zien dat er meer is dan dat. We zijn dus heus niet de hele dag online! Ja, ik heb mijn telefoon wel vrijwel altijd in de buurt liggen en dat weet Ella. Niets mis mee wat mij betreft, want zo ben ik tenminste bereikbaar en kan ik zelf ook snel hulp inschakelen wanneer nodig. De momenten waarop we mijn telefoon gebruiken probeer ik echter te beperken en enigszins te reguleren. ’s Ochtends in bed appen we dus wel eens, tijdens de lunch op mijn vrije dag en in het weekend mag Ella vaak een filmpje kijken en na haar dutje zetten we meestal eventjes de televisie aan om rustig wakker te worden met een gezond snackje. Zo tussendoor videobellen we wel eens met de opa’s en oma’s of vriendinnen en af en toe speelt ze na het avondeten met papa een spelletje op zijn telefoon. Best wel wat momenten, maar ze kent ze. Ze weet wat ze kan en mag en respecteert dat. Meestal. Tot nu toe 😉

Het enige dat ik nog erg moeilijk in de hand te houden vind, is het maken van foto’s en filmpjes. Je eigen kind is gewoon té leuk om niet continu vast te leggen! En help, binnenkort heb ik twee van die fantastische exemplaren… Gelukkig leert men al doende: het liefst wil ik elk moment vangen, maar inmiddels heb ik al zo vaak ervaren dat dat niet lukt, dat ik eindelijk begin te accepteren dat we deze tijd nooit meer terugkrijgen maar ook onmogelijk vast kunnen houden. Natuurlijk weet ik dat wel, maar de drang om het tóch te proberen was twee jaar lang veel te groot. Nog altijd maak ik foto’s en filmpjes in overvloed terwijl ik tientallen leuke uitspraken of memorabele momenten vergeet op te schrijven. Maar ik leer het los te laten. Het is gewoon too much. Deze tijd bestaat uit een opeenstapeling van emoties, dierbare herinneringen en ogenblikken waarvan je hart spontaan ontploft. Ze wisselen elkaar in rap tempo af, minstens net zo snel als al die technologische ontwikkelingen waar wij en onze kinderen mee te maken hebben. Wat mij betreft kunnen we er dus maar het beste in meegaan: ons bewust zijn van wat er om ons heen gebeurt, nadenken over keuzes die we maken met betrekking tot zowel opvoeding als telefoongebruik en vooral genieten van ons leven zoals het nu is!

telefoongebruik

Dit artikel is tot stand gekomen samen met T-Mobile. Voor meer informatie lees je hier mijn disclaimer.

Volg:
Delen:

Geef een reactie