https://www.googletagmanager.com/gtag/js?id=UA-108799751-1

Het derde trimester zit vol verrassingen

derde trimester

De beruchte laatste loodjes, die wegen het zwaarst. Nou, dat kan ik wat deze zwangerschap betreft wel beamen! Spanning, hoop, zorgen, controles en vooral héél veel verrassingen – het derde trimester van mijn zwangerschap zit er vol mee. In deze blog vertel ik je alles over de rollercoaster waar de laatste weken van mijn derde zwangerschap uit bestonden!

Eindelijk in het derde trimester

Wat heb ik er lang naar uitgekeken: het derde trimester van mijn derde zwangerschap. Het einde in zicht, het echte werk in aantocht! Doordat ik eind vorig jaar al bijna 3 maanden zwanger was en nog geen 3 maanden na mijn miskraam weer zwanger raakte, voelde het voor mij alsof ik al een eeuwigheid zwanger was. Met 3 weken en 4 dagen testte ik al positief, dus voor mijn gevoel kropen de weken voorbij. Ik was immers al twee maanden misselijk geweest, voelde me net weer een beetje normaal en nu begonnen alle kwaaltjes weer opnieuw!

Don’t get me wrong: ik had en heb het er allemaal voor over en voel me ontzettend dankbaar dat het ons gegund was zo snel weer een kindje in mijn buik te verwelkomen! Maar pittig, dat was het wel. Eenmaal in het tweede trimester voelde ik me een stuk beter, al begon ik zo richting het eind van dat trimester wat klachten te ontwikkelen die ik had gehoopt nog wekenlang te kunnen vermijden. Vlak voor het begin van het derde trimester vroeg ik me soms echt af hoe het mogelijk was dat ik nog niet eens de 30 weken had bereikt. Ik voelde me zó zwanger!

Wat een opluchting was het dan ook toen ik eenmaal die kant op ging. 28 weken weken: het derde trimester is aangebroken! Niet dat het iets veranderde aan mijn kwaaltjes, maar het feit dat ik me officieel in het derde trimester bevond zorgde er wel voor dat ik het gevoel had dat wat ik ervoer meer geoorloofd was. Ik was immers aan de laatste fase van deze zwangerschap begonnen!

derde trimester

De laatste loodjes wegen het zwaarst

En die laatste fase, die zou wel eens het zwaarst kunnen worden. Waar het eerste trimester immers pittig kan zijn vanwege vooral misselijkheid en onzekerheid, staat het derde trimester in het teken van spanning en controles. Dat was bij mijn eerste zwangerschap al het geval: ik ontwikkelde een hoge bloeddruk, stond onder controle in verband met het kleine hoofdje van ons kindje, had te maken met een stuitliggertje én bleek een afwijkende baarmoedervorm te hebben. Vooralsnog leek deze derde zwangerschap een stuk zorgelozer: ondanks dat ik vocht vasthield bleef mijn bloeddruk in orde, het hoofdje van ons tweede dochtertje leek niet zo klein te zijn als dat van haar grote zus en inmiddels waren we op de hoogte van die afwijkende baarmoedervorm en de stuitligging die daar waarschijnlijk mee gepaard zou gaan.

We slaagden met vlag en wimpel voor alle controles – ook de metingen in verband met het risico op vroeggeboorte dat mijn hartvormige baarmoeder met zich meebrengt. In gedachten vierde ik dan ook een feestje toen we de 32 weken bereikten: de laatste cervixmeting zat erop en mocht ons meisje nu onverwachts toch te vroeg geboren worden, dan zou ze in principe in ons eigen ziekenhuis kunnen verblijven! Maar te vroeg geboren worden? Daar moeten mijn kinderen niets van weten. Op het moment van schrijven ben ik 38 weken zwanger en de jongedame zit nog altijd waar ze de afgelopen bijna 9 maanden heeft gezeten!

Zo begon mijn zwangerschapsverlof

Dat dat niet zo vanzelfsprekend is, bleek de afgelopen weken echter wel. Ondanks mijn toenemende klachten (vooral héél veel vocht vasthouden, tintelende vingers, slecht slapen, vermoeidheid, bekkenpijn, sterretjes zien, hoofdpijn en soms misselijkheid) bleef mijn bloeddruk een groot deel van het derde trimester laag genoeg. Pas op de dag dat mijn verlof startte, woensdag 1 september, begon mijn bloeddruk toch echt op te lopen. En gauw! Die dag lag ik aan de monitoren, op vrijdag op mijn eigen verzoek weer en plotseling moest ik op zondag al starten met medicatie.

Geen enorme shock voor mij, want die slikte ik tijdens mijn eerste zwangerschap ook al. Labetalol, dezelfde tabletjes als destijds. Minpuntje voor na de bevalling: we moeten minimaal 24 uur in het ziekenhuis blijven omdat de suikers van ons kindje geprikt moeten worden als gevolg van deze medicatie. Aangezien we echter toch al ingesteld waren op een keizersnede en we bij Ella nauwelijks iets van dit prikken gemerkt hebben, maakten we ons daar niet druk om. Belangrijker was dat mijn bloeddruk onder controle zou blijven, zodat ons kindje nog even veilig verder kon groeien!

vluchtkoffer

Geen versie, wel een versie, geen versie…

Wat we die zondag in het ziekenhuis ook ontdekten, was dat onze eigenwijze dame nog niet van plan was stil te blijven liggen. Al de hele zwangerschap wisselde ze regelmatig van houding; iets wat ons gezien onze ervaring met Ella verbaasde. Elke controle weer verwachtte ik dat ze nu wel klem zou liggen, maar niets bleek minder waar! Met 32 weken lag madam in een soort van hoofdligging en dus kwam de optie natuurlijk bevallen ter sprake. Oké, die zagen we niet aankomen! Twee weken later lag ze echter weer in stuitligging en kregen we te horen dat we ons toch maar op een keizersnede moesten instellen. Die woensdag 1 september kwam ik met 35 weken en 6 dagen weer bij de gynaecoloog en wat bleek: madam lag met haar hoofdje bij mijn rechterheup! Geen hoofdligging, maar wel bijna …

De gynaecologe was er nu toch wel aardig van overtuigd dat ze niet meer uit zichzelf zou draaien, maar aangezien ze bijna in hoofdligging lag, zouden we haar wellicht wel een zetje kunnen geven. Opeens lag de mogelijkheid ‘versiepoging’ weer op tafel – iets waarvan we vooraf zeker wisten dat het dit keer geen optie meer zou zijn! Een hele draai was echter niet nodig: ze hoefde alleen maar even een klein stukje dieper te gaan liggen met haar hoofdje terwijl haar billen meer de lucht in geduwd zouden worden. Tja, ik stond er niet om te springen, maar nu we zó dichtbij waren, was het misschien wel een poging waard?

We besloten de versiepoging een kans te geven. Zou het lukken én zou ze blijven liggen, dan kon ik immers in principe natuurlijk bevallen. Zo niet, dan was het duidelijk: keizersnede it is. De versiepoging werd ingepland voor maandag 6 september, maar vóór die tijd was ik vanwege mijn bloeddruk dus nog twee keer in het ziekenhuis. En wat bleek? Twee dagen nadat madam in die bijna-hoofdligging lag, lag ze alweer in stuit! En weer twee dagen later, op zondag, lag ze wederom in stuit, maar nu precies de andere kant op!

Kortom: een versiepoging was nutteloos. Ten eerste lag deze dame al de hele zwangerschap in zo’n beetje elke positie behalve de juiste en daar was vast een reden voor. Ten tweede: als het al zou lukken haar te draaien, dan zou ze dus met gemak nog terug kunnen draaien. Dat plus mijn lichaam dat het inmiddels aardig zwaar begon te krijgen leidde tot de beslissing: geen versie. Tijdens de volgende controle bij de gynaecoloog, met 37 weken, zouden we de keizersnede gaan plannen.

ctg

Van dreigende vroeggeboorte naar het hele derde trimester draaien

Mij gaf het rust. Ja, ik had het zeker in het begin van deze zwangerschap fantastisch gevonden om natuurlijk te kunnen bevallen! Inmiddels had de gynaecoloog ons echter op de hoogte gebracht van de risico’s die verbonden zijn aan een natuurlijke bevalling na een keizersnede en dat waren er meer dan ik had verwacht. Vooral gezien het feit dat ik wellicht ingeleid zou moeten worden vanwege mijn hoge bloeddruk én de opmerking dat ze geen idee had of mijn afwijkende baarmoedervorm überhaupt wel goede weeën zou kunnen maken. De mogelijkheden om mijn lijf te helpen waren beperkter en met elke extra ingreep steeg het risico dat het litteken in mijn buik zou scheuren.

Daartegenover stond natuurlijk wel dat ook de risico’s van een tweede keizersnede niet mals zijn. Ik vond het dus ontzettend lastig om te moeten kiezen tussen een natuurlijke bevalling en een keizersnede! Wat dat betreft was ik opgelucht dat het erop leek dat onze eigenwijze dochter die beslissing voor ons nam. Zolang zij maar bleef draaien en in talloze dwarse posities bleef liggen, was een natuurlijke bevalling überhaupt geen optie. So be it.

Hoe gaan we bevallen?!

Maar toen was daar de 37-wekenafspraak bij de gynaecoloog! De afspraak waarop we dachten de keizersnede te gaan inplannen. Eerst even de bloeddruk meten (spoiler: die was te hoog) en een echo maken… Ja, hoor: madam lag wéér anders. In hoofdligging! Voor het eerst. Ja, daadwerkelijk met haar koppie in mijn bekken. Niet ingedaald, maar wel onderweg – aldus de gynaecologe. We waren allemaal stomverbaasd!

Blijkbaar had onze dochter inderdaad een beslissing voor ons genomen; een andere beslissing dan we hadden verwacht. Nu ze in de juiste positie lag, achtte de gynaecologe de kans dat ze nog anders zou gaan liggen minimaal. Met 37 weken nota bene! In mijn buik zou immers zo weinig plek zijn dat de kans groot was dat ze te vroeg geboren zou worden en nu draaide ze met 37 weken nog zo’n beetje elke dag. Er moest toch ooit een einde komen aan de rek?

En zo bespraken we plotseling dus tóch weer de optie om natuurlijk te bevallen. En planden we nog geen keizersnede in. Omdat ik echter weer even aan de monitoren moest gaan liggen vanwege mijn hoge bloeddruk, besloot de gynaecologe dat we daarna nog even zouden bespreken wat we dan wél zouden gaan doen. Er moest immers een plan op tafel liggen, want hoewel deze jongedame nog altijd complete circusacts lag uit te voeren in mijn buik, zou ze binnen afzienbare tijd toch haar onderkomen moeten verlaten.

De keuze is aan haar

Na lang wikken en wegen – daar heb je immers toch de tijd voor als je een eeuwigheid aan die monitoren ligt omdat het overal in het ziekenhuis druk is – besloot ik dat ik de keuze toch echt bij ons meisje wilde laten. En voor mijn gevoel was die hoofdligging een toevalstreffer. Ik had het vermoeden dat ze nog lang niet klaar was met draaien! Dus besloten we de keizersnede in te plannen, zoals gewoonlijk rond 39 weken, en af te wachten wat dat eigenwijsje in mijn buik in de tussentijd zou doen. De gynaecologe verwachtte namelijk dat ik de geplande datum niet eens zou halen: ons dochtertje zou uit zichzelf wel eerder komen of zou gezien mijn medische situatie eerder gehaald moeten worden. Zou ze dan in hoofdligging liggen, dan zou ik dat zien als een teken dat ze er via de natuurlijke weg uit wilde komen. Lag ze op dat moment in een andere houding of bleef ze zitten tot aan de geplande keizersnede, dan moest het zo zijn. De keuze was en is tot op op heden aan onze dochter…

Inmiddels zijn we namelijk alweer tig controles en minstens zoveel posities verder. De dag na die hoofdligging lag madam alweer dwars, even later weer in stuit en de laatste update is wederom een dwarsligging. Met geen mogelijkheid komt ze er op deze manier via de natuurlijke weg uit. En dat is oké. De keizersnede staat gepland en wij staan als ouders volledig achter onze keuze. Nu het einde van het derde trimester in zicht is hoop ik stiekem vurig dat ze ook daadwerkelijk tot die datum blijft zitten, omdat we dan in ieder geval een rustige bevalling tegemoet gaan. Een gentle sectio, net zoals de vorige keer. En die beviel me prima! Mocht ik onverwachts eerder bevallen en alsnog een keizersnede moeten ondergaan, dan is de kans groot dat ons dochtertje na de operatie met papa mee moet terwijl ik gehecht word. Ik mis dan het eerste huid-op-huidcontact met haar en kan haar misschien niet eens haar eerste voeding live geven. Dat zou ik heel erg vinden!

Vooral om die reden ben ik wel al begonnen met prenataal kolven. Er liggen al een paar spuitjes met kleine beetjes melk in de vriezer, die we zodra het moment daar is mee kunnen nemen naar het ziekenhuis. Mocht ons kindje na de bevalling niet direct bij mij kunnen drinken of bijgevoed moeten worden, dan kan dat dus mooi wel met mijn eigen melk!

derde trimester
Foto door Lisa Ronde Fotografie

Was dit dan het eind van het derde trimester?

Nu ik me eind vorige week wat beter voelde was ik dan ook in de volledige overtuiging dat we die geplande datum wel zouden halen. Totdat ik met 37 weken en 4 dagen opeens nauwelijks meer beweging in mijn buik voelde. Op maandag overdag al niet veel en gedurende de nacht van maandag op dinsdag praktisch helemaal niets. Ik stond extra vroeg op om wat koude ranja te drinken en op mijn linkerzij te gaan liggen: dat zou immers moeten helpen. Met heel veel moeite kreeg ik ons meisje wakker, maar echt veel beweging zat er niet in. Ik besloot te bellen en mocht direct langskomen.

Al snel werd duidelijk dat onze kleine dame inderdaad vrij rustig was. De verloskundige vroeg me of ik wat wilde eten, maar besloot direct na die uitspraak dat ze me toch liever nog niets wilde geven, voor het geval de keizersnede vervroegd moest worden. Ik schrok! Ze stelde me wel direct gerust: ze verwachtte het niet, maar voor de zekerheid wilde ze heel even het hartfilmpje afwachten. Ik mocht direct op mijn linkerzij gaan liggen, aangezien die houding over het algemeen meestal de grootste kans geeft op beweging. Toen even later bleek dat de hartslag van onze kleine dame ook in deze positie wel erg vlak bleek, werd de verloskundige nog wat serieuzer. Ze vroeg of mijn man aan het werk was en hoe ver hij van het ziekenhuis vandaan was. ‘Hij kan binnen 5 minuten hier zijn!’, was mijn reactie. Oké, dan hoefde hij nog niet te komen. Jeetje!

Voor de variatie mocht ik op mijn rechterzij gaan liggen, wie weet zou onze dwarsligger daar beter op reageren. Zou dat niet het geval zijn, dan moest de verloskundige echt gaan overleggen met de gynaecoloog, want het begon er nu toch aardig op te lijken dat ze het niet meer helemaal naar haar zin had in mijn buik. Ondertussen appte ik mijn man en vriendinnen, die minstens net zo verbaasd waren als ik. Het ging nu opeens wel héél snel!

Tot mijn grote opluchting en ook wel enigszins verbazing voelde ik al vrij snel nadat ik op mijn rechterzij lag eindelijk wat beweging. En nog wat. Niet lang daarna stak de verloskundige haar hoofd al om de deur: ‘Dit gaat de goede kant op!’ Zo te merken vond zij het inmiddels dus ook wel spannend worden…

Gelukkig bleek onze jongedame eindelijk wakker te zijn geworden en bewoog ze meer dan ik in de 24 uur daarvoor had gevoeld. Wat een verademing! Ik mocht wat eten en manlief mocht naar z’n werk vertrekken. Nog een klein half uurtje later liep ik het ziekenhuis weer uit. Ze maakt het wel héél spannend, die eigenwijze dame van ons!

Hoofd, billen of rug: wat komt er als eerste uit?

Inmiddels zijn we een paar dagen verder en bouwt madam weer complete feestjes in mijn buik. Het is een drukte van jewelste, doet soms best een beetje pijn, maar stelt me vooral ook enorm gerust! En ik geniet ervan. Die laatste momenten waarop ik haar helemaal voor mezelf heb. De geplande datum komt in zicht en ik tel de dagen af. Omdat ik ondanks dat ik behoorlijk klaar ben met alle kwaaltjes uit dit derde trimester, héél hard hoop dat ze nu toch echt blijft zitten. Zo vlak voor de eindstreep, gun ik onszelf de rust van een geplande bevalling. Waarbij de grote vraag natuurlijk zal zijn: wat komt er als eerste uit?!

derde trimester
Volg:
Delen:

2 Reacties

  1. Eline
    01/10/2021 / 23:00

    Bijzonder om te lezen. Ik heb ook een hartvormige baarmoeder. Waar we achter zijn gekomen nadat ons dochtertje met 23 weken veel te vroeg geboren is en kort na de bevalling overleed. Daarna een misser abbortion. Curettage. En daarna een operatie om het tussenschot te verwijderen. Daarna weer een miskraam en daarna pas een gezonde zoon die spontaan kwam met 37+5 weken. Enorm blij en dankbaar!

    • Giulia Califano
      Auteur
      20/10/2021 / 11:50

      Jeetje, wat hebben jullie veel moeten doorstaan! En wat een onzekerheid, vooraf niet wetende of het ooit goed zal gaan. Een echt wondertje is jullie zoon!

Geef een reactie