https://www.googletagmanager.com/gtag/js?id=UA-108799751-1

Tweede bevalling, tweede keizersnede

tweede keizersnede

Voor de tweede keer bevallen, met een tweede keizersnede. Hoe ‘bevalt’ dat? 😉 In deze blog deel ik mijn – spoiler alert – zeer positieve bevallingsverhaal. Een keizersnede is voor de meeste (aanstaande) moeders een doemscenario en ook ik had beide keren gehoopt deze operatie te kunnen vermijden, maar inmiddels kijk ik terug op twee prachtige geplande keizersnedes. Zo kan het dus ook!

Op afspraak bevallen

Ik blijf het een apart fenomeen vinden: op afspraak bevallen. Handig is het echter wel, zeker bij een tweede kindje! Tijdens mijn eerste zwangerschap hielden we de geplande datum voor iedereen geheim. Natuurlijk was wel bekend dat een geplande keizersnede gewoonlijk rond de 39 weken wordt uitgevoerd, maar op welke dag ik precies onder het mes zou gaan vertelden we niemand. Het was dan ook een grote verrassing toen we familie en vrienden op 18 juni 2019 belden met het nieuws dat Ella geboren was! Met 39 weken en 1 dag kwam zij ter wereld – geheel volgens planning.

Niet gek dus dat onze ouders enigszins verbaasd waren toen wij hen 19 september belden om te vertellen dat morgen dé dag zou zijn waarop Ella’s zusje geboren zou worden. Met 38 weken en 4 dagen! Iets eerder dan verwacht, puur vanwege drukte in het ziekenhuis. De gynaecoloog had echter ingeschat dat ik het niet zo erg zou vinden om een paar dagen eerder te bevallen, en daar had ze helemaal gelijk in! Wat was ik opgelucht toen we de geplande datum te horen kregen. Niet meer aftellen tot 30 september, maar tot 20 september!

Doordenkertje

Nog 10 dagen, dat was te overzien. Het aftellen was begonnen en met deze datum in het vooruitzicht had ik naast diverse medische en emotionele redenen nóg een reden om te hopen dat madam zou blijven zitten: 20 september 2021 paste prachtig bij Ella’s geboortedatum, 18 juni 2019. 18+1 is namelijk 19 en 20+1 is 21. Draai je de 6 om, dan krijg je een 9. Geweldig, toch?!

Ik kon niet wachten om onze ouders te vertellen dat hun tweede kleindochter op deze prachtige datum geboren zou worden. Dat was dit keer immers wel het plan, want we hadden natuurlijk oppas voor Ella nodig. Omdat Ella normaal gesproken op maandag naar mijn schoonouders gaat, lichtten we hen als eersten in. We belden hen op en vroegen of Ella morgen wat eerder kon komen en wat langer kon blijven, omdat papa en mama naar het ziekenhuis moesten… Natuurlijk mocht dat!

Om het eerlijk te houden belden we uiteraard ook mijn moeder en haar vriend op. Ze waren stomverbaasd! Mijn moeder vond het echter ook heel fijn om op de hoogte te zijn van mijn operatie, zodat ze een kaarsje kon branden en aan ons kon denken. Ik drukte haar nog op het hart zich geen zorgen te maken als ze niet snel genoeg iets van ons zou horen, want we wisten niet wanneer we precies zouden kunnen bellen.

ctg

De eerste ‘kraamtranen

Maar goed ook, want wat duurde die ochtend op 20 september lang! Allereerst reden we met z’n drietjes naar het ziekenhuis om bloed te prikken. Manlief bracht samen met Ella alvast mijn ingevroren spuitjes afgekolfde moedermelk naar de kraamafdeling en ik ging naar het priklab. Eenmaal klaar reden we naar mijn schoonouders, waar ik de kraamzorg alvast belde en in tranen afscheid nam van Ella. Natuurlijk zou ik haar snel weer zien – als alles goed zou gaan diezelfde middag nog – maar ik wist dat vanaf dat moment alles anders zou zijn!

Om 9 uur meldden we ons met ons koffertje op de kraamafdeling – een kleine twee uur voordat de operatie om 10.49 uur zou plaatsvinden. Voor de laatste keer werd ik aangesloten op de bloeddrukmeter en het CTG. Ondertussen kreeg ik nog appjes van vriendinnen, die vroegen of ik vandaag weer op controle moest. Zoals zo vaak in de voorafgaande weken stuurde ik een foto van mezelf aan het CTG in de verloskamers terug. Ze hadden geen enkel vermoeden!

In die twee uur voorafgaand aan de operatie moet er van alles gebeuren. Zo veel dat ik nu ongetwijfeld iets vergeet – het is immers een spannende dag! Wat echter zeker niet vergeten mag worden is het inbrengen van een infuus, waarmee voorafgaand aan de operatie al antibiotica wordt toegediend en daarna vocht. Ook werden er ter controle nog een laatste keer allerlei vragen gesteld en kreeg ik een ziekenhuisbandje om. Nog een laatste keer zelf naar het toilet, kleren uit, operatieschort aan en wachten maar!

Wachten op de tweede keizersnede

Om 10.49 uur waren we nog steeds op de verloskamers. Gelukkig duurde het niet heel lang meer voordat we groen licht kregen om naar de operatiekamer te rijden. Op dat moment kregen we ook een kinderverpleegkundige toegewezen, die gedurende de hele operatie en daarna bij ons zou blijven. Zij zou ons dochtertje direct na de bevalling opvangen, verzorgen en aan ons overhandigen. Dat is een van de grootste verschillen tussen een geplande en ongeplande keizersnede en voor mij een hele belangrijke reden om dankbaar te zijn dat we wederom een geplande keizersnede konden ondergaan: dankzij die persoonlijke begeleiding had ik ons dochtertje al binnen een paar minuten bij me en kon ik haar pakweg 30 minuten na de bevalling al zelf voeden!

Eenmaal in de voorbereidingsruimte voor de operatie kreeg manlief een operatiepak aan en werd ik aangesloten aan diverse monitoren die onder andere mijn hartslag, bloeddruk en zuurstofgehalte tijdens de operatie in de gaten zouden houden. En toen was het weer wachten geblazen. De anesthesist liep voorbij en gaf aan dat hij eerst nog iemand anders moest verdoven, alvorens hij mij mijn ruggenprik kon geven. Bij een keizersnede moet de anesthesist namelijk gedurende de hele operatie aanwezig blijven en dat was bij zijn andere patiënt niet het geval.

Nadat we al een hele poos hadden gewacht konden we dan eindelijk de operatiekamer in. Ik mocht zelf op de operatietafel klimmen en kreeg diverse warmtedekens over me heen om niet al te veel af te koelen terwijl we weer verder wachtten.

tweede keizersnede

Voelen, ruiken en zien

De operatiemedewerkers druppelden één voor één binnen en regelmatig stak er iemand even zijn hoofd om de deur om te checken hoe ver ze in de andere operatiekamer waren. Iedereen wachtte geduldig af en de sfeer was ontspannen. Ja, zelfs ik was relaxed! En toen de anesthesist eindelijk klaar was voor mijn ruggenprik, ging het snel. De eerste prik ging mis, maar de tweede was raak. In tegenstelling tot de eerste ruggenprik van mijn eerste keizersnede, werkte deze ruggenprik wél direct! Het grote verschil was alleen dat ik nu wel alles kon voelen – zoals het in principe hoort. De vorige keer werkte de eerste ruggenprik niet, maar daardoor de tweede iets té goed. Ik voelde toen niets meer en dacht dat dat normaal was. Voordat de gynaecoloog haar mes in me zette vroeg ik de anesthesist dan ook zeker drie keer of het echt oké was dat ik elke aanraking nog kon voelen. Hij verzekerde me dat dat heel normaal was; ik kon het verschil tussen koud en warm niet meer voelen, dus werkte de ruggenprik voldoende. Nu snap ik ook dat ik de vorige keer achteraf moest spugen: ik was té verdoofd geweest!

Gelukkig had de anesthesist gelijk: ik voelde alles wat er in mijn buik gebeurde, maar het deed geen pijn. Een bijzondere ervaring was het wel, zeker na de vorige keizersnede. Ik voelde dit keer alles én ik rook opeens iets vreemds. Hè, was ik dat nou vergeten van de vorige keer? Terwijl ik mezelf dit afvroeg, merkte manlief hetzelfde op. Hij herkende de geur vanuit zijn werk als brandweerman: verbrand vlees. Toen ik dat rook, terwijl ik ook het gewoel in mijn buik voelde, kon ik niet meer net zoals de vorige keer in de weerspiegeling van de lamp meekijken naar wat er gebeurde. Daardoor drong het iets té goed tot me door dat ik daadwerkelijk geopereerd werd…

Tweede keizersnede duurt langer

De gynaecoloog stelde ons echter gerust wat betreft ons geheugen: tijdens de eerste keizersnede is er alleen gesneden, maar de verklevingen van die operatie moest ze nu wegbranden. Er zaten er heel wat, zei ze, dus het zou wel een stuk langer duren dan de vorige keer voordat we onze dochter te zien zouden krijgen.

Daar hadden we al op gerekend, want dat was ons bekend. Tot onze verbazing ging echter niet lang na die uitspraak van de gynaecoloog het doek omlaag en zagen we hoe ons dochtertje zowaar zelf uit mijn buik kwam kruipen. Ze stak haar armen vooruit en duwde zichzelf omhoog. Daar was ze dan, onze Zoë!

Wat was het weer prachtig om dit te zien. Doordat Zoë nu – jazeker, uiteindelijk toch wel – in hoofdligging lag en de gynaecoloog de tijd nam om haar zelf haar weg naar buiten te laten vinden terwijl wij toekeken, konden we beter dan bij Ella’s geboorte zien hoe ze daadwerkelijk geboren werd. Een fantastische ervaring!

navelstreng doorknippen

Welkom, lieve Zoë!

En ja, hoor: ze huilde direct. Wat een opluchting! Terwijl ik nog flink wat geduw en getrek in mijn buik voelde (de placenta zat behoorlijk vast in één van de hoornen van mijn hartvormige baarmoeder), zag ik hoe de kinderverpleegkundige Zoë verzorgde en checkte of ze deed wat ze moest doen. Waardoor het precies kwam weet ik niet, maar ik hoorde op dat moment niet goed. Even leek het alsof ik onder water zat, zo klonk het geluid om me heen. Ik ving nog wel op dat ons gevraagd werd hoe ons dochtertje zou gaan heten en dat manlief erbij geroepen werd om het laatste stukje navelstreng af te knippen. En toen was het al zover: knuffeltijd!

Terwijl mijn buik gehecht werd, lag Zoë heerlijk rustig op mijn borst bij te komen van wat haar zojuist was overkomen. Ook het hechten zou de tweede keer wat langer kunnen duren, maar dat maakte me uiteraard helemaal niets meer uit nu ik Zoë eenmaal ontmoet had. En wederom was het toch verrassend snel gepiept! De gynaecoloog stak haar hoofd over het doek dat voor mijn buik gespannen was en vertelde dat alles goed was gegaan en er geen bijzonderheden waren waarvan we nog geen weet hadden. “Derde mag ook nog!”, riep ze enthousiast.

Weer een natuurtalentje

Lachend werd ik overgeplaatst van de operatietafel naar mijn bed en werden Zoë en ik allebei in ons eigen bed naar de uitslaapkamer gereden. Zoë werd gemeten en gewogen en ik mocht voorzichtig een slokje water drinken. Of ik Zoë al wilde voeden? Kom maar door! Moeiteloos legde ik Zoë aan en zij begon direct te drinken. Een natuurtalent, net zoals haar grote zus!

Niet lang daarna kon ik mijn benen alweer bewegen en dat was het teken dat we naar de kraamafdeling konden gaan. Aan papa de taak om Zoë haar eerste outfit aan te trekken én om de opa’s en oma’s te bellen. Zoë is er!

Wat waren we dankbaar dat alles achteraf gezien toch nog vrij snel is gegaan en we om 12.16 uur ouders zijn geworden van onze tweede dochter. Vroeg genoeg om Ella aan het eind van de middag nog even op te halen en aan haar kleine zusje voor te stellen! Uiteraard heb ik die ontmoeting op bewegend beeld vastgelegd. Daar had ik me al die maanden al zó op verheugd!

tweede keizersnede

48 uur na de tweede keizersnede thuis

Alle spanning van de afgelopen weken viel van me af toen ik Zoë eenmaal veilig in mijn armen had. Het was ons gelukt! Ik had het spannend gemaakt, zij had het spannend gemaakt, maar samen hebben we het gered tot een hartstikke veilige termijn. En aan Zoë’s gedrag te merken hadden we er allemaal gelijk in gehad dat ze inmiddels beter af was buiten mijn buik dan daarin. Ze deed het direct vanaf het begin fantastisch en wederom keerden we binnen 48 uur na de operatie weer huiswaarts!

Een andere factor die daarin meespeelde was natuurlijk mijn herstel. Ook dat verliep voorspoedig! Ik had wel wat forsere naweeën dan de vorige keer, maar dat schijnt gebruikelijk te zijn bij een tweede bevalling. De eerste keer zelf uit bed stappen was wederom gigantisch pijnlijk, maar dit keer wist ik dat het al heel snel beter zou gaan. Ik voelde me zelfverzekerd en durfde veel meer op mijn lijf te vertrouwen dan de vorige keer. Alleen dat lachen, hè. Au, au! Bij de gedachte aan hoe het er voor manlief uit moest zien wanneer ik voorbij strompelde, schoot ik telkens in de lach. En dat deed pijn! Hij lachte mij heus niet uit, maar ik mezelf wel namens hem.

Pijnstilling en hoge bloeddruk

Gelukkig is dat maar van korte duur. Gedurende de dag (de dag na de keizersnede) ging het lopen steeds beter en dit keer had ik ook geen veel minder last van de plek waar de katheter had gezeten. Een hele opluchting! Wel deed de wond zelf meer pijn. De vorige keer slikte ik braaf mijn medicatie, maar had ik zolang ik stillag nauwelijks pijn. Dit keer was ik regelmatig écht aan een nieuwe dosis pijnstilling toe. Ook thuis slikte ik daarom wat langer paracetamol en diclofenac dan de vorige keer. Net toen ik met de diclofenac wilde gaan afbouwen, ontdekte ik dat deze de werking van mijn bloeddrukverlagers kon verminderen. En iedereen maar verbaasd zijn over mijn hoge bloeddruk! Echt, mijn mond viel open van verbazing. Binnen 3 dagen slikte ik geen diclofenac meer en dat ging gelukkig prima. Inmiddels zat ik echter wel aan een dubbele dosering bloeddrukverlagers, omdat mijn bloeddruk maar niet wilde zakken. Dat is echter weer een verhaal apart, voer voor een andere blog 😉

Ook de tweede keizersnede is prima ‘bevallen’

Inmiddels is Zoë bijna 8 weken ‘oud’ en is de kraamtijd officieel voorbij. Ik mag weer wat zwaarder tillen, fietsen en autorijden. Het litteken op mijn buik ziet er wederom al heel netjes uit en de wond zelf doet nauwelijks pijn meer. Alleen het stuk buik daarboven is nog best gevoelig en puilt uit. Dit herken ik niet van de vorige keer: toen was mijn buik vrij snel weer aardig plat en voelde ik boven het litteken helemaal niets van de operatie. Nu lijkt het wel alsof mijn baarmoeder nog niet helemaal is gekrompen en voelt het alsof ik nog flink wat blauwe plekken op mijn buik heb. Maar hé, geen enkele operatie is hetzelfde en een tweede keizersnede is al helemaal niet hetzelfde als een eerste keizersnede. Dit keer heb ik gevoeld dat er flink op mijn buik is geduwd om zowel Zoë als de placenta naar buiten te werken, dus wellicht zijn het daadwerkelijk een soort interne blauwe plekken die gewoon wat langer de tijd nodig hebben om te genezen. En zo niet, dan trek ik echt wel aan de bel!

Al met al is deze tweede keizersnede me dus ontzettend meegevallen. Net zoals de eerste! Ik was dit keer minder bang en onzeker, maar vond het uiteraard wederom spannend. Zou het echt nóg een keer zo voorspoedig kunnen gaan? Ja, dus! In het ziekenhuis dacht ik nog: wat ben ik blij dit nooit meer te hoeven ondergaan. Maar nu we eenmaal bijna 8 weken verder zijn zou ik het voor de operatie zelf absoluut niet laten om nog een kindje te krijgen!

tweede keizersnede

Volg:
Delen:

9 Reacties

  1. 16/11/2021 / 11:32

    Wat fijn dat je beide keizersnedes zo goed ervaren hebt. Het is immers reuze spannend en het is altijd maar afwachten hoe het gaat.

  2. 16/11/2021 / 11:37

    Ik vond een keizersnede te heftig, interessant dat je het beschrijft. Ook bizar dat je lichaam anders werkte op de ruggenprik. En dat afbouwen van diclofenac eig. Verstandig is

  3. Claire
    16/11/2021 / 11:44

    Wauw, wat een prachtig mooie en bijzondere ervaring! En wat een cadeau dat jullie groen licht hebben gekregen voor een 3de kindje. Ik heb er helemaal kippenvel van. Super speciaal!

  4. 16/11/2021 / 12:04

    Wat fijn dat het zo’n positief verhaal is. Dat is denk ik heel fijn te lezen voor andere aanstaande moeders.

  5. 16/11/2021 / 16:17

    Wat fijn dat ook je tweede keizersnede goed ‘bevallen’ is! Lijkt mij nog best heftig… Mijn vriend komt uit Zuid-Afrika en daar is een geplande keizersnede heel normaal. Ook hij is zo geboren.

  6. 16/11/2021 / 18:33

    Wat mooi om te lezen! Zelf ben ik ook met een keizersnede bevallen, wel helaas op de spoed manier. Fijn om te lezen dat het ook anders kan! 🙂 Heel veel geluk met je mooie gezin!

  7. 16/11/2021 / 20:22

    Mijn zwangerschap was gepland op 11februari 2015. Mijn dochter besliste om op natuurlijke wijze op deze wereld te komen op 10 februari 2015. 🤩🍀

  8. Mandy
    17/11/2021 / 16:47

    Nog gefeliciteerd met de geboorte van Zoë! Fijn dat het zo ook kan! Mij lijkt het ook dood eng, een keizersnede. Alles aan zwanger zijn lijkt me dood eng haha!

  9. 17/11/2021 / 18:02

    Bijzonder om te lezen hoe jij jouw tweede keizersnede ervaren hebt. Gefeliciteerd met jullie dochter!

Geef een reactie